Warning: file_exists(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads/2026/08) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2068 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads/2026) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: file_exists(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads/wp-file-manager-pro/fm_backup) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/plugins/wp-file-manager/file_folder_manager.php on line 111 Warning: file_exists(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads/wp-file-manager-pro/fm_backup) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2068 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads/wp-file-manager-pro) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/home) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: is_dir(): open_basedir restriction in effect. File(/) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 2079 Warning: file_exists(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads/wp-file-manager-pro/fm_backup/.htaccess) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/plugins/wp-file-manager/file_folder_manager.php on line 117 Warning: file_exists(): open_basedir restriction in effect. File(/home/slawitde/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/uploads/wp-file-manager-pro/fm_backup/index.html) is not within the allowed path(s): (/usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html:/tmp:/usr/share:/usr/local/share:/dev) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-content/plugins/wp-file-manager/file_folder_manager.php on line 131 Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/functions.php:2068) in /usr/home/SlaWitDev/domains/rozmowyzkotem.pl/public_html/wp-includes/feed-rss2.php on line 8 Mame https://rozmowyzkotem.pl/author/yyoda/ Świat okiem Kubusia Tue, 05 Aug 2025 18:10:40 +0000 pl-PL hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.0 https://rozmowyzkotem.pl/wp-content/uploads/2019/09/cropped-rozmowyzkotem-512x512-2-32x32.png Mame https://rozmowyzkotem.pl/author/yyoda/ 32 32 Maryś https://rozmowyzkotem.pl/marys/ https://rozmowyzkotem.pl/marys/#respond Tue, 05 Aug 2025 18:10:40 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1314 Przemierzający podczas jednej ze swych niezliczonych wędrówek świat, Prakot, natknął się pewnego razu na puszczę. Nie byłaby to pierwsza, ni ostatnia którą zobaczył, ale w tej coś przykuło jego uwagę. Prastary, starszy nawet od niego potężny bór skrywał w sobie jakąś tajemnicę, która wprawiała końcówkę jego ogona w elektryzujący, mimowolny ruch, niczym ruch liści w …

Czytaj dalej „Maryś”

Artykuł Maryś pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]>

Przemierzający podczas jednej ze swych niezliczonych wędrówek świat, Prakot, natknął się pewnego razu na puszczę. Nie byłaby to pierwsza, ni ostatnia którą zobaczył, ale w tej coś przykuło jego uwagę. Prastary, starszy nawet od niego potężny bór skrywał w sobie jakąś tajemnicę, która wprawiała końcówkę jego ogona w elektryzujący, mimowolny ruch, niczym ruch liści w bezwietrzny dzień. Stare, dostojne dęby, przetykane nie mniej sędziwymi jesionami, wśród których dumnie prężyły się brunatno – szare wiązy, nie ustępujące niczym dwóm pozostałym rodzajom drzew, szumiały cicho acz potężnie o tylko sobie wiadomych sprawach. Zaintrygowały go. Postanowił udać się do Matki Natury i popytać ją o tę puszczę. Czuł, że ma ona związek z czymś ważnym.

– Ach, o tym lesie mówisz – uśmiechnęła się Natura, ujrzawszy w swej kuchni kończącego kolację Prakota. – Cóż  mogę Ci rzec – uśmiechnęła się dobrotliwie na widok rozszerzających się z zaciekawienia źrenic swojego niespodziewanego gościa.  – Skończ jeść i przyjdź do salonu – dodała. – Salonu? – wyrwało się Prakotu. – Nie możemy porozmawiać tutaj? – tęsknym wzrokiem popatrzył w stronę wiecznie pełnej spiżarni Matki. – Tak, tak, do salonu – odpowiedziała mu, wciąż uśmiechnięta. – Na ten wieczór miałam inne plany, ale niespodziewanie Los też się pojawił – mówiąc to, z każdym słowem oddalała się od wciąż jedzącego gościa. – Poczekamy na Ciebie, skończ jeść – usłyszał i w tym samym momencie zniknęła mu z oczu. – A niech to – wyrwało się Prakotu. – Ta ciekawość kiedyś mnie zgubi – pomyślał i nie dokończywszy posiłku, czym prędzej ruszył za nią. – Zjem później – pocieszył się i po kilku krokach znalazł się w salonie. Wskoczył na swój kartonowy tron, dokonał pospiesznej toalety i był gotów na rozmowę.

– Tę knieję zamieszkują leśne nimfy – wyjaśniła Matka Natura, kiedy tylko ustało podogonne mlaskanie Prakota. – Zrodzone z tego lasu, jego opiekunki i strażniczki. Wieki upłyną, kiedy pojawią się na świecie pierwsi ludzie, a one wciąż będą tam trwać. Czar lasu, energia którą tam odczułeś, a w przyszłości wsparcie ludzi moimi darami, to ich dzieło. Łagodne to istoty, pełne tajemnic, którymi nie chcą się z nikim dzielić. Zrodzone w pełni księżyca, niezależne i samodzielnie. Nie lubią obcych, ale zdobywszy ich zaufanie, zdobędziesz ich serce i przywiązanie. – Intrygujące istoty – mruknął zafascynowany Prakot. – Ciekawym, czy będzie mi dane kiedyś się z nimi zetknąć – mówiąc to, łypnął znacząco na siedzącego w milczeniu, drugiego gościa Natury. – O tak – z przeciągłym uśmiechem na twarzy odezwał się Los. – Spotkacie się kiedyś….

Mijały lata, czas zamieniał je w upływające wieki. Marniała prastara puszcza, kurczyła się, nieubłaganym prawem natury odchodziła w zapomnienie, dając miejsce nowemu. Nowe pojawiło się niespodziewanie, myślałby kto, na chwilę. Zamieszkało jaskinię i patrząc na to, jak panoszy się po świecie, tylko do jaskiń się nadawało. Nie rozumiało świata, w którym przyszło mu żyć. Ale nowe było zaskakująco uparte, świata ciekawe. Uczyło się, zapamiętywało, przekazywało swą wiedzę następnym pokoleniom, które ze względu na spędzony już na ziemi czas, trudno było wciąż nazywać nowym. Nie wiadomo, kto pierwszy nazwał nowe człowiekiem. Wszystkim się ta nazwa spodobała. Przyjęło się. W większości ludzie okazali się istotami pojętnymi. Uczyli się chętnie, poznawali coraz więcej praw Natury, coraz więcej sekretów odkrywali. Wyodrębniły się takie grupy jak druidzi, wieszczki, znachorzy i szeptuchy. Ci spośród ludzi, którzy mieli otwarte głowy i słyszeli mówiący do nich świat. Ich potomkowie do tej pory chodzą po świecie. Jednym z nich jest Grześka.

Leśne nimfy wymierały. Wszechpanoszący się człowiek w brutalny i bezwzględny sposób kradł im puszczę, która we współczesnych czasach skarłowaciała do rozmiarów zwykłego lasu. Tym bardziej cieszyły coraz rzadsze narodziny kolejnej nimfy. Niecodzienne narodziny. Nie było srebrnego blasku księżyca po zaćmieniu słońca, nie było towarzyszącemu zwykle owym narodzinom patosu. Ta nimfa była inna. Wyszła niespodziewanie z porzuconego przez ludzi kartonu, miauknęła żałośnie i zamiast zwyczajowego powitania starszych sióstr, strzeliła na dzień dobry kłaczkiem. – Dzień dobry – odezwała się młoda zawadiacko, acz grzecznie. – Mam na imię Marysia – przedstawiła się, patrząc każdej z sióstr głęboko w oczy swoimi zielonymi patrzałkami, w których dostrzegły moc puszczy z czasów jej największej świetności.  Zdezorientowane nimfy popatrzyły niepewnie po sobie. Wiedziały że jest to jedna z nich, co do tego nie było żadnych wątpliwości. Swoja, ale jakby inna. Należała do nich, a równocześnie czuły, że przyjdzie jej żyć w innym świecie. Każdą nimfę kochamy przecież tak samo – uznały w niemym porozumieniu i zabrały nową siostrę do domu. Nie na długo.

Marysię ciągnęło z lasu. Szwędała się leśnymi ścieżkami, na które jej siostry bałyby się nawet spojrzeć, o wchodzeniu nie wspominając. Zaprzyjaźniała ze stworzeniami, których spotkanie, nawet w jasnym lesie, mogło budzić obawy. Marysia od zawsze czuła, że ten las jest dla niej za mały, że gdzieś tam czeka na nią inne życie. Potrzebowała tylko znaleźć kogoś, kto pomoże jej je odnaleźć. Podczas jednej z samotnych wędrówek spotkała na swej drodze Prakota.

– Tak bardzo pragnę zobaczyć świat znajdujący się poza linią lasu! – wyrwało się jej żarliwie, kiedy to opowiedzieli sobie wzajemnie z nowym towarzyszem swoje dzieje. – Chcę poznać, chcę czuć, widzieć, badać – żaliła się Prakotu. Ten słuchał jej w milczeniu, zafascynowany zielonymi iskrami w jej przepięknych oczach. Dostrzegł w nich tę tajemniczą puszczę, którą zobaczył wieki temu. Bijąca od Marysi tęsknota podsunęła mu pewien plan. – Jako kot? – zaskoczona nimfa popatrzyła niepewnie na Prakota.  – Taki kot jak Ty? – upewniła się. – Jako kot i tak, taki jak ja – odparł rozbawiony jej zaskoczeniem Prakot. Mam tylko taką władzę nad innymi stworzeniami. Mogę uczynić Cię kotem. W takiej postaci możesz bez strachu wyjść z lasu. – Zgadzam się – rozentuzjazmowana Marysia nie dała mu dokończyć zdania. – Tak, zgadzam się – krzyknęła dla podkreślenia swej decyzji. – Nie usłyszałaś z czym to się wiąże – surowo rzekł Prakot. – W zamian będziesz żyła na łasce ludzi, będziesz od nich zależna. Stracisz też swój głos. Od tej pory będziesz porozumiewać się z nimi miauczeniem, machaniem ogona, strzelaniem łapką i fochem. Jesteś na to gotowa? – nie zmieniając tonu spytał Prakot. – Stracę głos? – szepnęła Marysia – A jak powiem, że jestem głodna, a jak, że coś mnie boli i nimfa lecząca jest potrzebna? – w jej zielonych oczach pojawiły się skąpane deszczem liście. – Nie powiesz – odrzekł Prakot. Będziesz musiała im to pokazać.  – Dobrze – odezwała się po chwili namysłu pewnym acz cichym głosem. – Niech tak się stanie. – Tak wybrałaś – rzekł poważnie Prakot. – Niech się stanie.

Snującą się po lesie, jakby w poszukiwaniu potężnych przodkiń Grześkę, doszedł dźwięk. Dość, jak na las, nietypowy. Kocie miauczenie szarpnęło jej duszę, przyspieszyło bicie serca i krok. Po drobnej chwili poszukiwań zobaczyła kota, a raczej coś do kota podobne. Brudne, potargane, z futerkiem upstrzonym patykami i liśćmi. Grześka schyliła się i podniosła kotopodobne stworzenie. Potomkinie ludzkich uzdrowicielek i rodu potężnych nimf popatrzyły sobie w oczy. – Mama – z zachwyconej Marysi wyrwało się słowo, które w uszach Grześki wybrzmiało skrzeczącym miauknięciem. – PannaKota Marysia – szepnęła Grześka. – Od dziś tak będę Cię nazywać- pogłaskała delikatne kocie ciałko i ruszyła w stronę domu. Trzeba to doprowadzić do jakiegoś przyzwoitego kociego stanu, bo w tym, nie można jej ludziom na oczy pokazać.

-O – drgnął Los – o proszę, nareszcie się spotkały – uśmiechnął się do siebie. – Będę je od dziś obserwował. Prakot wykonał dobrą robotę, Marysia jest pięknym kotem – pokiwał głową z uznaniem i odrzuciwszy na bok fajkę, zebrał ze sobą nici Grześki i Marysi.  – Od teraz będziecie jednością – orzekł i splótł je grubą nicią. Tutaj zrobimy Wam próbę,  – stwierdził i dość gwałtownie odchudził plecioną nić, a tu… Tak. Tutaj… – Nie dokończył. Sięgnął po nożyczki i sprawnym ruchem zaznaczył koniec ich wspólnej drogi. – Będziecie miały dla siebie wiele ludzkich lat – szepnął.

PannaKota Marysia bardzo szybko nauczyła się komunikować Grześce, że coś ją trapi. Przestawała jeść. Równie szybko Grześka nauczyła się te znaki odczytywać. Żyły sobie spokojnie i szczęśliwie, od czasu do czasu trapione typowymi dla ludzko – kociego stada problemami. Doszły do wprawy w czytaniu siebie. Lata mijały, gruba, wiążąca je nic doszła do momentu w którym Los znacząco ją zwęził. PannaKota Marysia przestała jeść. Grześka zareagowała prawidłowo. Wet, badania, leki. Nic  nie pomagało, kot bladł, robił się przeźroczysty, ewidentnie żegnał się z tym światem. W ostatnim momencie Grześka dostrzegła plamkę krwi na pościeli. Dopadła Marysi, zaczęła badać lepiej, niż pod mikroskopem. Kotka miała wbity kolec w opuszek łapki… Powróciła do zdrowia, bo nie był to jej czas. Ten przyszedł znacznie później.

-Nie chcę jechać, nie wiem czy powinnam, Maryś znowu nie je, nie wiem co się dzieje – żaliła się pełna obaw do swoich przyjaciółek, opowiadając o chęci wyjazdu na festiwal, a pozostaniem z niedomagającą Marysią w domu. – Dobra, pojadę – podjęła decyzję, po rozważeniu wszystkich za i przeciw. To trochę ponad dwieście kilometrów, zdążę wrócić – przekonywała sama siebie.

Śpiącą Marysię odwiedził Prakot. Przychodził po każdego ze swoich podopiecznych. Marysia zrozumiała, że czas udać się do innego ze światów. – Poczekaj dwa dni – zwróciła się do Prakota. – Pójdę z Tobą bez protestów i bez walki, ale poczekaj. Ja muszę wytrzymać. Ja wytrzymam. Grześka zasługuje na to , żeby się ze mną pożegnać. – Niech tak będzie – odparł Prakot.  – Widzimy się we wtorek, tak? – Tak – odparła szczęśliwa, że jeszcze raz przytuli się do swojej Grześki…

 

Wasza Mame

 

 

Artykuł Maryś pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/marys/feed/ 0 Sylwia https://rozmowyzkotem.pl/sylwia/ https://rozmowyzkotem.pl/sylwia/#respond Fri, 01 Aug 2025 06:01:44 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1305 -Dlaczego ja? – zapytał obojętnie Julian, zajęty zwiedzaniem sali kominkowej. – Nie, żebym miał coś przeciwko, ale mnie zna najkrócej. Większość z nas zna jednak dłużej – rzucił okiem na dość liczne, zgromadzone na wezwanie Prakota, towarzystwo. – Bo Ty z całej kociej czwórki Mame najbardziej zapadłeś jej w serce, dlatego najlepiej zapamięta sytuację – …

Czytaj dalej „Sylwia”

Artykuł Sylwia pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> -Dlaczego ja? – zapytał obojętnie Julian, zajęty zwiedzaniem sali kominkowej. – Nie, żebym miał coś przeciwko, ale mnie zna najkrócej. Większość z nas zna jednak dłużej – rzucił okiem na dość liczne, zgromadzone na wezwanie Prakota, towarzystwo. – Bo Ty z całej kociej czwórki Mame najbardziej zapadłeś jej w serce, dlatego najlepiej zapamięta sytuację – odparł, siedzący w swoim kartonowym fotelu, Prakot. -Jak dla mnie może być – zgodził się wciąż obojętnie, acz uprzejmie, Julian. – I tak mam sporo żyć w zapasie, a skoro twierdzisz że przeżyję, bo przeżyję, prawda? – z nagłym zainteresowaniem zwrócił głowę w stronę Prakota, – to jestem za – dodał i po niemym potwierdzeniu od rozmówcy swoich przypuszczeń, wrócił do dalszego eksplorowania tej wysoce interesującej sali. – Mamy zatem ustalone? – retorycznie zapytał  Prakot czekających grzecznie w swoich podróżnych kartonach Kawę, Maksia, Kubusia, Rambkę, Dusię, Kretę, Rodosa, Lokiego i Lili. Wiecie, co macie robić i w jakiej kolejności? -dopytał i widząc u wszystkich zgromadzonych aprobujące skinienie uznał zebranie za zakończone. – Wracajcie do swoich zajęć i widzimy się na kolejnym zebraniu – uśmiechnął się do zgromadzonych, u których po oczach było widać już powrót do ludzkiej rzeczywistości. Plan został opracowany, czas działać.

Wszystkie zgromadzone u Prakota koty odblokowało. Obserwujący ich w takim momencie ludzie uważają, że zastygający w pozie nieruchomej figurki kot widzi duchy, łapie klasyczną zawiechę, obmyśla plan zawojowania świata, ewentualnie aktualizuje system. Nic bardziej mylnego! Nie da się w tak prymitywnych jak mieszkanie z ludźmi warunkach, spokojnie i bez nagabywania, omówić z innymi kocie sprawy. Jedyne zbliżone do prawdy co ludziom przyszło do głów to to, że koty w pewnym momencie nieruchomieją i armata ich nie przestraszy. I mają rację. Nie można przestraszyć kogoś, kogo aktualnie duchem nie ma. Ciało niczego przecież nie odczuwa. Ot, kawałek mniej lub bardziej atrakcyjnego kawałka kości, mięśni i skóry.

Powróciwszy do ludzkiego świata obecne na spotkaniu koty, zabrały się bardzo skrupulatnie do wykonania, niełatwego jakby nie patrzeć, zadania.

Na pierwszy ogień poszedł Julian. Trafiwszy do domu Mame jako kot przeznaczony do adopcji, uznał że nie zamierza się nigdzie wybierać. Jest u siebie. Nieświadomi niczego Mame i Tate, na wszelkie możliwe sposoby próbowali znaleźć mu dom. Po wielu miesiącach, wydawać by się mogło, bezskutecznych poszukiwań,  Julian poszedł do adopcji. Wrócił po dwóch tygodniach. Nastąpiła faza pierwsza planu. Nawet nie z dnia na dzień, a z godziny na godzinę, Julek marniał w oczach. Z żywiołowego, ciekawskiego i młodego przecież kota, zamieniał się w coraz bardziej zwiniętą kulkę bólu i nieszczęścia. Jeden wet, drugi, takie badanie, owakie… Nic nie pomagało, Mame zaparła się swoimi baranimi kopytkami, że kot jej schodzi, a ona sobie tego jednak nie życzy. Kolejna wetka, płyn w opłucnej, w końcu namiary na genialnego weta diagnostę, który rozpoznał FIPA. W tamtym czasie paskudztwo mało przez wetów znane, bez jakiegokolwiek w kraju oficjalnego lekarstwa.  Istniał sposób, bezczelnie kosztowny kwotą, która budziła w Mame dylematy natury moralnej. Ogromna suma dla jednego kota, bez gwarancji że pomoże, czy odpuszczenie? Ile warte jest czyjeś życie? A tyle, ile jesteśmy w stanie na nie przeznaczyć. Po trzech miesiącach robionych przez Mame zastrzyków genialny wet ogłosił, że Julian pokonał cholerstwo. Wszyscy odetchnęli z ulgą. Mieszkająca na Śląsku Kubusiowa ciotka Sylwia też. Zakochała się w Julkowym serduszku na nosie beznadziejnie, bez wzajemności, ale i bez pamięci. Nie zliczą z Mame ile to razy z tej miłości chciała wpaść do Wrocławia z akurat i przez przypadek wiezionym w samochodzie kocim transporterkiem. Z niezrozumiałych przez Mame powodów, Sylwia charakteryzuje się dość sporą dawką zdrowego rozsądku i zdaje sobie sprawę, że trzeci kot w jej warunkach lokalowych, to kiepski pomysł. Jakby upchać, to wiadomo. Wszystko wejdzie, ale Sylwia krzywdy zwierzętom nie robi. Dlatego za to i parę innych rzeczy, tak ją Mame lubi. Grunt, że odetchnęły i to z wielką ulgą. Pierwszy punkt planu można odznaczyć jako wykonany. Czas na drugi.

-Pamiętasz co i w jakich dawkach podawałaś Julkowi? – pytanie zdenerwowanej Sylwii nie wróżyło nic dobrego. – Przeliczniki na wagę i w ogóle? – W ogóle to pamiętam, w szczegółach muszę zbadać i zaraz wyślę – odparła Mame i zadała klasyczne, wyrażające ciekawość, troskę, i cały wachlarz emocji, pytanie. -A co? – A Loki, ten od mojej kuzynki złapał FIPA, szukamy pomocy – wkurzona na niesprawiedliwość świata, odparła Sylwia.  – Normalny, zdrowy i młody kot, a tu popatrz – przysłała zdjęcia, na których zamiast cieszącego się życiem Lokiego, Mame zobaczyła podobną do Julka kupkę kociego nieszczęścia. – Niech to szlag, co to za pieprzone choróbsko – zawarczała Mame. – Żeby to kot nie mógł sobie spokojnie funkcjonować – zatrzęsło ją ze złości.  Chwilę popsioczyły na Los, ale to nie był czas na narzekanie. Trzeba było działać. Sylwia zapadła w pomoc dla Lokiego, Mame otrzymywała relację na bieżąco i to co dostawała, napawało optymizmem. Loki walczył dzielnie i po kilku miesiącach, tak jak w przypadku Julka, można było ogłosić sukces. Pora na trzeci akt.

Kiedy na FIPA zapadł Rodos, ukochany, trzynastoletni misiaczek Sylwii ta, nauczona doświadczeniem Julka i Lokiego, wiedziała co trzeba zrobić. Wet, leki, wszystkie znajome palce i łapki wysyłały dobrą energię to tego cudownego kota i szalejącej z niepokoju o niego Sylwii. Nie taki jednak był plan. Na spotkaniu u Prakota Rodos bardzo dokładnie usłyszał, jaką rolę przyjdzie mu w tym planie odegrać. Z charakterystycznym dla żyjącego już parę ładnych lat kota, mającego również doświadczenie z poprzednich wcieleń spokojem, kiwnął tylko w niemej zgodzie głową, wyciągnął przed siebie łapki kociego alter ego Alaina Delona i bez miauknięcia przysłuchiwał się toczącej się debacie. Można by pokusić się o stwierdzenie, iż informację o zakończeniu żywota na tym świecie przyjął i umieścił tam, gdzie uznał za najwłaściwsze. Głęboko w podogonie. Wiedział że nadejdzie kiedyś ta chwila i ucieszył się, że jego miejsce zajmie prześliczna Lili.

– Nie uważacie, że to może być dla niej trochę za dużo? – spytała po spotkaniu, przysłuchująca się mu w milczeniu Matka Natura. -Julek to będzie pierwszy szok, ale bardziej dla Mame, Loki już większy, bo jednak ma go bliżej,  Rodos to ogromny cios i jeszcze to? Nie za dużo dla jednej osoby? – z łagodnym wyrzutem zwróciła się do Prakota i siedzącego w całkowitym bezruchu, Losu. – Dajcie już może dziewczynie spokój, bardzo mocno przeżyje odejście Rodosa, przecież wiecie -ciągnęła, próbując zrozumieć plan Prakota i aprobującą go decyzję Losu.  – Wiemy, ale tak musi być – po raz pierwszy tego wieczoru odezwał się Los. – To twarda Ślązaczka, udźwignie to – przyszedł mu w sukurs Prakot i uznawszy, że mają sprawę omówioną, oddalił się w kotu tylko znanym kierunku. – Naprawdę.. – zwróciła się do Losu Matka Natura, z ostatnią, rozpaczliwą próbą odwrócenia, lub chociażby załagodzenia tych, jej zdaniem, dość okrutnych wydarzeń. Los nie odpowiedział. Popatrzył w milczeniu na Matkę, zgarnął ze stolika swoją fajkę i wciąż bez słowa skierował się ku wyjściu. W połowie drogi przystanął. – A niech Ci już będzie – sapnął nagle zrezygnowany, odwracając się. – Nie ma mowy – zastrzegł szybko, widząc wstępującą na jej oblicze nadzieję. – Nie zmienię tych ustaleń, zapomnij. Ale przestań się już na mnie patrzeć takim wzrokiem, dobrze? – ciągnął wywód, do wciąż milczącej Natury. – Ten Twój wzrok po nocach będę widział, a wolałbym coś innego – dodał z westchnieniem. – Nie zmienię – podkreślił ponownie – Ale mogę trochę złagodzić. -Jak bardzo? – spytała cicho Natura. – Pozwolę, żeby się błyskawicznie zorientowała, może być? – zadał z założenia retoryczne pytanie. -Tak – zgodziła się krótko Natura. Znała Los i wiedziała, że więcej ustępstw nie będzie. – Dziękuję – dodała i opuściła salę kominkową. – Znowu mnie wzięła pod włos i to w dodatku koci, mruknął do siebie bardziej rozbawiony niż zirytowany Los. – Cóż, taka jej natura – ucieszony z własnego żartu uśmiechnął się szeroko i opuścił salę.

-Nie! – wyrwało się z Sylwii w naturalnym zaprzeczeniu niechcianej rzeczywistości. -Nosz kurwa, nie – wściekła na Los miotała się w sobie, mając nadzieję, że to co się właśnie wydarzyło, to tylko zły sen. – Nie zgadzam się, nie oddam Ci mojej Dusi! – ryknęła w stronę sufitu. – Nie dostaniesz jej, nie teraz! – w przepełniającym ją wściekłym postanowieniu rzuciła jaśkiem w szafę. – Żebym miała w hasioku zamieszkać, Duśka będzie żyć! – ryknęła i zabrała się za wyrywanie swojej ukochanej damy z rąk podstępnego FIPA. Tak oto objawiła się czwarta odsłona rozpoczętego w sali kominkowej spotkania.

Odsłona, której zakończenia jeszcze nie znamy…

 

Wasza Mame

 

Artykuł Sylwia pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/sylwia/feed/ 0 Prakot https://rozmowyzkotem.pl/prakot/ https://rozmowyzkotem.pl/prakot/#respond Mon, 07 Jul 2025 17:52:22 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1296 Na początku by…Nie. Nie było początku. To sugerowałoby umiejscowienie w czasie, a czasu przecież też nie było. Pustka i nicość, poza przestrzenią, w rzeczywistości bez czasu. My, przyzwyczajeni do jego określania powiedzielibyśmy, że było to na długo przed jego powstaniem, eony przed jakąkolwiek myślą o istnieniu Ziemi w formie, którą znamy.   Lata świetlne przed pojawieniem …

Czytaj dalej „Prakot”

Artykuł Prakot pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> Na początku by…Nie. Nie było początku. To sugerowałoby umiejscowienie w czasie, a czasu przecież też nie było. Pustka i nicość, poza przestrzenią, w rzeczywistości bez czasu. My, przyzwyczajeni do jego określania powiedzielibyśmy, że było to na długo przed jego powstaniem, eony przed jakąkolwiek myślą o istnieniu Ziemi w formie, którą znamy.   Lata świetlne przed pojawieniem się pierwszych elfów i czarodziejów, kiedy nie wykształcił się jeszcze żaden byt, kiedy nie było nawet energii z której wytworzyłyby się pierwsze myśli. Z myśli powstałyby dusze z dusz natomiast, potrzeba skumulowania ich w coś stałego, konkretnego. Mimo wszystko, pustka i nicość, to zawsze coś. Dwie formy, które przy odrobinie wysiłku mogą się połączyć, co też, obijając się o siebie, uczyniły. Pustka drgnęła, dotknięta niespodziewanie przez nicość i wbrew sobie, zareagowała. Gdyby zapytać nicość, odpowiedziałaby, że to pustka dotknęła jako pierwsza. Nierozwiązywalny spór, w wyniku którego powstało coś. Przybrało postać cienkiej niczym myśl motyla, ulotnej niczym westchnienie ważki, formy. A skoro powstała ta jedna, otworzyła drogę drugiej. Błądząc samotnie w bezkresie, w końcu na siebie wpadły. Samotność nikomu nie służy, tak więc obie formy przylgnęły do siebie, scalając się w delikatnym uścisku niczym splecione łabędzie szyje. Zrodziła się myśl. Pierwsza, nieporadna, powstała z połączenia niczego i równie jak ono, samotna. Trwała w owej pustce, nie mając się z kim połączyć, nie mogąc do niczego innego przylgnąć. Mogła tylko istnieć w sobie, bez nadziei na jakąkolwiek zmianę. Aż w pewnym momencie, natknęła się na drugą, sobie podobną. Żadna z nich nie była już sama, co oznaczało, że razem mogły zrobić coś.

Coś przybrało postać cieniutkiej niteczki, pływającej w przestrzeni niczym męty w starzejącym się oku. Powstała z tak potężnych mocy nić doszła do wniosku, że ma możliwość dokonania czegoś wielkiego. Te dwie potęgi ofiarowały jej najpotężniejszą siłę, jaką jest wybór. Nić nie miała wątpliwości w którą stronę pójść. Z otaczającej ją przestrzeni zaczęła wyławiać i łączyć sobie podobne. Powstało w końcu coś, co przybrało formę wielkością i kształtem przypominającą koci włos. Krótki, cienki z pustki i nicości uformowany, pierwszy koci włos. Znane nam w obecnej formie słońce było jeszcze rozproszonymi w kosmosie, nieskoordynowanymi ze sobą podmuchami różnych gazów i nawet nie pomyślało, żeby cokolwiek oświetlić, dlatego też włos przyjął barwę otoczenia w jakim powstał. Był czarny. Absolutnie czarny, czernią w obecnym czasie niespotykaną. Samotny koci włos przeczy naturze, dlatego też w przestrzeni zaczęły pojawiać się inne, jemu podobne. Żeby uzależnione od czasu ludzkie umysły mogły ogarnąć ów proces, potrzeba zauważyć, że lata minęły, kiedy z pojedynczych włosów powstała ciut większa formacja. Dzisiaj nazwalibyśmy ją kłaczkiem. Z kłaczka powstał kołtun, z kołtuna wytworzyły się kępy z nich zaś, niczym Afrodyta z morskiej piany, wyłonił się Prakot.

-Ekh, ekh, blllleeeeehhhh – zaksztusił się pierwszym haustem powietrza i jak na typowego kota przystało, rzygnął malowniczo. – To w takich warunkach będę istniał? – pomyślał. -Niechaj więc tak będzie, miauknął sobie pod wibrysem i uznał, że pustka i nicość ograniczają jego swobodę. Postanowił sprawdzić, gdzie są ich granice. Odważnie postawił przed sobą pierwszą łapkę i przesunął się w przód. Napotkał jednak opór. Czy wszechświat ma jednak jakieś granice? Przestawił drugą łąpkę i dostał czymś dziwnym w nos. Zmarszczył się i postanowił pomyśleć. Usiadł, zadarł do góry tylną łapkę i zaczął drapać się za prawym uchem. Jest to czynność, która pomaga się skupić.

Siedzący przed kominkiem, wesoło trzaskającym ogniem, Matka Natura i Los usłyszeli delikatny chrobot, dochodzący ze znajdującej się z lewej strony salonu wnęki, w czeluściach której stał coraz bardziej energicznie ruszający się karton. Matka Natura drgnęła, w naturalnym odruchu każdej matki, która pragnie pomóc swemu dziecku. -Zostaw – łagodny acz stanowczy głos Losu zastopował ją w pół ruchu. – Zostaw, powtórzył Los, sięgający właśnie po wycior do czyszczenia swojej ulubionej fajki. – To ostatni moment wolności, ostatni, kiedy nikt nie będzie próbował nami rządzić – dodał, stukając delikatnie fajką o kant dębowego stołu. – On sobie poradzi – stwierdził dobitnie. Matka Natura uznała rację Losu. Zatrzymała się w pół ruchu, pomyślała chwilę i po chwili wahania, usiadła bliżej kominka. Oboje ze spokojem patrzyli na coraz mocniej szarpany od środka karton.

– Dzień dobry – miauknął uprzejmie Prakot, wyłoniwszy się w końcu z czeluści wszechświata. – Czy jesteśmy już w komplecie? – zapytał siedzącego bliżej Losu. -Jeszcze nie, odrzekł spokojnie Los i skierował wzrok ku Matce Naturze. – Czy masz jakieś wieści od brodatego? – zadał jej tym samym tonem, pytanie. – Wciąż nie – ciepło odpowiedziała Matka Natura, zwracając się do obserwującego  ją w milczeniu Prakota. -Ale to nic, dodała z uśmiechem. -On zawsze przychodzi na czas i zawsze w ostatnim momencie, wypowiadając te słowa, usłyszała rumor na podjeździe. – O, proszę, jest – uśmiechnęła się do Prakota, który w tym czasie zdążył naostrzyć sobie pazurki o fotel Losu, strącić wazon ze świerkowymi gałązkami ze stołu i zanurzyć łapki w rozlanej z tej okazji wodzie. – Czyli jesteśmy w komplecie? – wyraził uprzejme zainteresowanie Prakot. – A owszem, jesteśmy – gromkim, tubalnym tonem odezwał się wchodzący do salonu Mikołaj. – Mamy jakiś plan?- spytał pozostałych, sięgając po przynależną mu słuszną szklanicę ciepłego mleka.        – Będziemy zatem we czwórkę rządzić światem, czy robimy jakieś losowanie? – spytał retorycznie, z impetem odstawiając puste szkło na stół. – Nie!  – wyrwało się Prakotu. – To ja będę rządził – ciągnął, nie zastanawiając się nad konsekwencjami swojej wypowiedzi. I to był jego błąd. Pierwszy i jedyny, jaki w ciągu swojego nieskończenie długiego wcielenia zdołał popełnić. Pozostała trójka znieruchomiała. Pozornie nic się nie stało, nikt nie wydał z siebie nawet westchnienia. Jednak Prakot już wiedział, że przyjdzie mu za to zapłacić.

Na wiosnę miał nastąpić wysyp młodych kociaków. Przejęty Prakot nie mógł się już doczekać, kiedy jego pierwszy podopieczny pojawi się na świecie. Wiązał z jego przyjściem wielkie nadzieje. Pierwsza maleńka, mokra i ślepa kuleczka pojawiła się na świecie o brzasku. Przejęty i szczęśliwy Prakot z ledwością zarejestrował nieprzyjemne ukłucie temu towarzyszące. Kiedy minęła towarzysząca wydarzeniu euforia, dumny Prakot postanowił wykonać swoją codzienną toaletę. – A to co? – niebotycznie zaskoczony popatrzył na swoją, jeszcze wczoraj idealnie czarną sierść. – Matko Naturo, biały włos?! – zdezorientowany pobiegł do jej  garderoby. Matki Natury tam nie było. Zszokowany odkryciem, poleciał do gabinetu Losu. Siedzieli tam obydwoje. – Biały? – zdołał wykrztusić z siebie Prakot. – Tak – spokojnym, acz stanowczym głosem odpowiedział mu Los.  – Za każdym razem, kiedy urodzi się niechciany kot, Ty stracisz jeden czarny włos, a w jego miejsce pojawi się biały. – Ale ten kot był chciany, wyczekiwany! – zaprotestował gwałtownie Prakot. – Owszem -odezwała się milcząca dotychczas Matka Natura. – Dlaczego zatem? – Spytał Prakot. – Żebyś od początku wiedział – odparł Los. – A więc tak to ma wyglądać? – szepnął bezradnie Prakot. – Tak – odpowiedzieli równocześnie Matka Natura i Los. – Tak to musi wyglądać. Żadne z nas nie będzie samodzielnie rządzić światem – uśmiechnął się ciepło do Prakota Mikołaj, wręczając mu pierwszy na świecie prezent. Prakot w milczeniu rozpakował słusznych rozmiarów kawał indyka i wciąż bez słowa zaczął jeść. Kiedy skończył, na jego przepięknie czarnej sierści, pojawiły się kolejne dwa białe włosy…

Wasz Kubuś

Artykuł Prakot pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/prakot/feed/ 0 Kaszanka https://rozmowyzkotem.pl/kaszanka/ https://rozmowyzkotem.pl/kaszanka/#respond Sat, 14 Jun 2025 19:47:16 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1280 O osiemnastej trzydzieści Mame odpuściło zwarcie na synapsach, które trzymało ją w marazmie przez cały dzień. Zwisała z nudów z kanapy, przewalała się przed telewizorem w masochistycznym oczekiwaniu na wartościowe treści ze szklanego ekranu płynące. Nie miała weny na sięgnięcie po nową książkę, przejadła się jej seria dokumentalnych filmów o własnym kraju, eksplozja zniecierpliwienia usadowiła …

Czytaj dalej „Kaszanka”

Artykuł Kaszanka pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> O osiemnastej trzydzieści Mame odpuściło zwarcie na synapsach, które trzymało ją w marazmie przez cały dzień. Zwisała z nudów z kanapy, przewalała się przed telewizorem w masochistycznym oczekiwaniu na wartościowe treści ze szklanego ekranu płynące. Nie miała weny na sięgnięcie po nową książkę, przejadła się jej seria dokumentalnych filmów o własnym kraju, eksplozja zniecierpliwienia usadowiła się już w blokach startowych. Brakowało impulsu.

Nadszedł znienacka, w najmniej spodziewanym momencie. Ściągając z balkonu pranie, usłyszała umawiających się na następny dzień na grilla, sąsiadów. Jeden z nich rzucił uwagą, że Mietek ogarnia doskonałą kaszankę i nie ma co kupować, bo Mietkowa i tak będzie lepsza. Mame zastygła, rozglądnęła się półprzytomnym wzrokiem po mieszkaniu, rypnęła nogą w stolik na balkonie i poleciała do Tate. Przeszkadzające jej pranie ciepnęła na stół w dużym pokoju. – Tate! – ryknęła głosem przepitej orki – Tate, ruszaj dupsko, musimy posprzątać, zobacz jaki tu chlew! I pospiesz się, posprzątaniu jedziemy na wycieczkę. Zanurzony w odmętach programistycznych problemów, które normalnym ludziom nie są znane, a na pewno nie oczekują informacji o ich rozwiązaniu, Tate drgnął i to mocno. – Co ona znowu wymyśliła? – jęknął w duszy i na wszelki wypadek postanowił udać, że nie usłyszał. Mame czasami coś wrzaśnie, adrenalina jej skoczy, po czym, w przeciągu kliku sekund ów zryw opadnie, niczym pożądanie na widok męskich odnóży w basenowych klapkach i skarpetach, obowiązkowo podciągniętych do połowy wypłowiałych nieogolonych krzywych niczym jelita krewetki, tłustych łydek. Niestety. Tym razem nie miał szczęścia. Niewysoki, obły pocisk wpadł do pokoju.  -Weźże się rusz, cały dzień gnijemy w domu, przecież my nigdzie nie wychodzimy! – mówiąc to wszystko podniesionym głosem, zdążyła schować do szafki wszystkie, walające się po przedpokoju buty. Do Tate dotarło, że się nie wykręci. Po dwóch i pół godzinie intensywnego wysiłku, dom błyszczał. Po dwóch minutach Maksio poszedł zrobić kupę i pół żwirku z kuwety znalazło się w przedpokoju. Mame to nie ruszyło. Miała swoją wizję na ten wieczór i nic nie było w stanie jej zakłócić. Wywlokła z domu Tate i zapakowała do auta. Znaczącym był fakt, że do swojego, bo zazwyczaj wszystkie wycieczki wyglądają tak, że Tate poci się za kółkiem, a Mame podziwia widoki. Nie tym razem. Silnik jej Miniona zamruczał z aprobatą, kiedy tylko przekręciła kluczyk w stacyjce. – To będzie ekstra wycieczka, pomyślała i ruszyła na wschód Wrocławia. Minion skorygował jej zapędy, ostrym, pomarańczowym błyskiem dając znać, że na głodno to on nie pracuje i żąda posiłku. Dla swojego ukochanego auta Mame nawet w nocnej ulewie, śnieżycy, czy innej wichurze, wiele potrafi zrobić. Postanowiła lekko zmodyfikować plany. – Kupimy coś do picia? – nieśmiało zapytał Tate, widząc, że małżonka kieruje się na most Milenijny i nie zamierza z niego zjechać. Mame bez słowa rzuciła okiem na zegarek. Dwudziesta pierwsza trzydzieści, większość sklepów w mieście otwarta, żaden problem zajechać pod jeden. – I tak musimy zatankować – mruknęła i zjechała z obwodnicy. Do stacji mieli niecałe cztery kilometry.  Nakarmiony po korek Minion, po raz kolejny przyjaźnie zamruczał silnikiem i pomknął niczym żółta strzała po wciąż, pomimo pory, zatłoczonych ulicach miasta.  W pobliżu swojej pracy, Mame zajechała pod Kaufland.  – Zjadłbym coś – oczy, kubki smakowe i żołądek Tate, odezwały się jego głosem, na widok wszechobecnego żarcia, atakującego od wejścia zmysły klientów. – W sumie to ja też z chęcią coś przekąszę – zgodziła się Mame i zanurzyła w jedzeniodajne alejki. – Chipsy? – spytał Tate, kierując się w stronę odpowiednich regałów. – Zapomnij – stanowczym głosem odezwała się Mame. Nie będziesz mi kruszył w samochodzie i świństwa na podłogę strącał. Kabanosy se weź – odparła i zatrzymała raptownie na środku.  – Jajko bym zjadła – pomyślała, rozglądając się po brzegi zatowarowanym sklepie, w którym nie było nic do jedzenia. – Kaszanka! – oświeciło ją w pewnym momencie. – No przecież! – zadowolona z siebie ruszyła w stronę odpowiednich lodówek. Całe szczęście, że dla ludzi też coś robią, a nie tylko mięso i mięso. Tate wchodzi do sklepu, na każdym kroku potyka się o stendy z kabanosami, może przebierać , wybierać i grymasić, a ja?- mamrotała w głowie, szukając na wege półce, kaszaki. -O, jest – rozczuliła się, widząc uśmiechającą się do niej radośnie ostatnią paczkę kaszanki z czarnej fasoli, bez grama mięsa w środku. – Cudownie – uśmiechnęła się pod nosem i rozglądnęła za Tate, który niczym Wilhelm zdobywca, sunął w jej stronę z czterema paczkami kabanosów myśliwskich. Dobrali jeszcze jakieś drobiazgi i mogli w końcu wyjść ze sklepu. Wyprawa w nieznanie czekała. Po włączeniu się do ruchu, przed samym nosem zamknął im się przejazd kolejowy. Głodny Tate zdążył w tym czasie wciągnąć pół paczki mięsnych paluszków. Przemykająca ciasnymi uliczkami Karłowic Mame, doszła do wniosku, że nie po to kupiła kaszankę, żeby ta w siatce siedziała.  – Dasz mi kaszanana? – zwróciła się do Tate. – Właściwie to ja też jestem głodna – dokonawszy tego odkrycia, wyciągnęła rękę.- Zaraz, poczekaj – sapnął Tate, który po ciemku, próbował otworzyć oporne opakowanie. Mame kątem oka zauważyła, że w końcu mu się udało i zdążył nawet wysunąć jedną z opakowania. Wyszarpnęła ją bez słowa i wpakowała do ust.  – Poczekaj, ona ma… – nie zdążył zaprotestować Tate, który wbrew pozorom, miał ciut większe rozeznanie w temacie owej kiełbaski, którą usiłował podać Mame. – Kurwa, osłonka – warknęła w tym samym momencie Mame. -Obierzesz to, czy w ten mało subtelny sposób chcesz mi dać do zrozumienia, że mam się udławić? – spytała, plując po sobie zawiniętą w jakieś cholerstwo, kaszanką. – Nie zdążyłem – sapnął Tate i stanowczym ruchem odebrał żonie resztę niepogryzionej przez nią kaszanki. – Poczekaj chwilę, obiorę, to dostaniesz – dodał, próbując równocześnie kozikiem do grzybów, obrać kiełbaskę z osłonki. -Proszę – tryumfalnie podał jej gotową do spożycia kaszankę. – Dobra, dobra – z pełnymi ustami odezwała się Mame, kierując się równocześnie w stronę rogatek miasta. – Na ciepło na pewno będzie lepsza, ale nie bądźmy drobiazgowi. Ważne, że mam co zjeść – stwierdziła, wyjeżdżając z Wrocławia. Włączyła długie i w tempie spacerowym z każdym obrotem kół, oddalała ich w nieznane. – Siku – powiedziała nagle, po pięciu kaszankach i połowie paczki chipsów. – Muszę gdzieś siku, bo nie wytrzymam – mamrotała coraz głośniej. Tate westchnął. Sikanie Mame to cała epopeja, szczególnie w podróży. Nie lubi na stacjach benzynowych, nie lubi po przydrożnych restauracjach. Lubi w krzakach. Tylko że krzaki chyba nie lubią jej. Co ta kobieta wyczynia, żeby znaleźć odpowiednie miejsce, to tylko jej nerki i pęcherz wiedzą. Potrafi jechać przez las dziesięć kilometrów i twierdzić,  że absolutnie nie widzi odpowiedniego miejsca do zatrzymania się. Tym razem też tak było. Minęli cztery wsie, pięć zagajników i co najmniej trzy zjazdy z głównej drogi, w które mogła skręcić i się wysikać. Nie. Mocz rzucił jej się na mózg, fotel przy każdym ruchu wbijał się w pęcherz, Mame w amoniakowym amoku jechała dalej. – A to do cholery co? – pomyślała, widząc na drodze jakieś dziwne światełka. Omamy mam, czy jaki grzyb? – próbowała zrozumieć informację, którą oczy podały do zamroczonego moczem mózgu. Lata doświadczenia zrobiły swoje. Mame zatrzymała samochód na środku drogi, włączyła światła awaryjne z silnym postanowieniem, że prędzej się zleje we własnym aucie niż dopuści żeby inny samochód tędy przejechał. Obojętnie czy za nią, czy z przeciwka. Klakson w Minionie jest bardzo głośny. Tate w pierwszej chwili nie zrozumiał, w drugiej o mało nie udławił się kolejnym kabanosem. Na środku drogi stał lis. A właściwie, można by podejrzewać, lisica. Wkoło niej, z beztroską właściwą wszystkim dzieciom obojętnego gatunku, skakały wesoło cztery małe liski.  Ludzie w Minionie zastygli w zachwycie. Ostatnią racjonalną myślą Mame była ta, żeby trzymać rękę na przełączniku długich świateł i mrugać, jak tylko dostrzeże światła jakiegoś samochodu z naprzeciwka. Na szczęście nikomu tą drogą nie było po drodze. Zafascynowani patrzyli na lisie dzieci, które wyczyniały na drodze akrobacje, przeczące prawom fizyki. Lisia mama patrzyła na nie tylko z czułością, od czasu do czasu rzucając bacznym okiem na stojącego przed nią Miniona. Po kilku minutach Mame dostrzegła we wstecznym lusterku światła. Miała nadzieję, że zbliżające się auto posiada za kierownicą istotę ludzką w dodatku myślącą i ów kierowca, nie ominie je bezmyślnie i na pełnym gazie. Na szczęście Los do tego nie dopuścił. Auto zatrzymało się za nimi, jego kierowca wychylił głowę przez okno i dostrzegł dwa liski, które zapędziły się w zabawie  poza w miarę bezpieczną zasłonę Miniona. Dla lisiej mamy dwa auta okazały się już tłokiem. W niesłyszalny dla ludzi sposób dała znać swoim dzieciom, że w tym miejscu nie będą już dłużej przebywać. Wszystkie liski posłusznie podbiegły do matki i po chwili zniknęły w gęstwinie lasu, w którym to kompletnie nie było odpowiedniego na uznanie go za toaletę miejsca. Przepełniona uryną po czubki uszu Mame, ruszyła dalej.  Klika kilometrów dalej pęcherz powiedział basta. Zmusił ją do zjechania na przeciwległą stronę jezdni i stanowczym chlupotem zażądał opróżnienia. Mame się poddała. Na paralitycznych nogach wypadła z samochodu i stanęła w polu. Ani krzaczka, ani zagajniczka, droga co prawda pusta, ale wiadomo jak jest. Ledwo człowiek kucnie, a tu nagle karawana sunie.  – Podejdę tak trochę dalej – pomyślała i nie patrząc pod nogi ruszyła przed siebie. Trochę dalej skończyło się po trzech krokach. Nieprzytomna od pełnego pęcherza Mame poczuła, że traci połączenie z lewą stopą. Siłą rozpędu prawa dołączyła do siostry i Mame nagle poczuła, że w czymś ugrzęzła.  – Tate – ryk przerażonej Mame rozległ się po okolicy. – Tate, ratunku, ugrzęzłam!

Opychający właśnie kolejne kabanosy Tate, siedział sobie spokojnie w samochodzie i średnio zwracał uwagę na miotającą się wśród natury Mame. Nie od wczoraj ją znał i wiedział, że próbująca wysikać się żona, zdolna jest do wielu, niemożliwych do nazwania racjonalnymi, czynów. Nie przejął się zbytnio, gdyż nie zauważył, żeby straciła równowagę, czy też przewróciła się. Pewnie w coś wlazła. A wiadomo, że jak człowiek w coś wlezie, to prędzej czy później z tego wylezie. Nie ruszył się z auta i z przyjemnością wsadził do ust kolejnego kabanosa. Unieruchomiona Mame zauważyła, że Tate nie reaguje. Mocz podgrzał jej już nawet płyn mózgowy i musiała wysikać się tam, gdzie stała. bez krzaczków, bez zasłonki. Bez godności i prywatności. Nie zarejestrowała faktu, że po północy na tej drodze od co najmniej pół godziny nie przejechało żadne auto. Nie połączyła tych kropek. Ostatkiem sił zdrowy rozsądek nakazał jej natychmiast kucnąć. Poddała się i już miała ściągnąć spodnie, kiedy tą niesamowicie pustą drogą przejechał jakiś rowerzysta. Kucającą Mame podniosło, zastygła ze spodniami w ręku w oczekiwaniu, aż zagrożenie przejedzie. Pęcherz trafił szlag i stwierdził, że ma dość. Od nie wiadomo kiedy, Mame popuściła w majtki.

Po kilku chwilach względnego spokoju do Tate dotarło, że działania żony odbiegają od standardowego zachowania. Staje, kuca, coś krzyczy, kuca, zastyga, znowu staje. Odłożył ostatniego kabanosa i wyszedł z samochodu.

Zapocona, zeźlona, mokra Mame, stała niczym kupka nieszczęścia kilka kroków od samochodu. Zaskoczony Tate zauważył, że zaczęła ściągać spodnie. – Będzie seks? – pomyślał, nagle ucieszony i ochoczo ruszył w jej stronę. – Ja Ci, kurwa, dam seks – czytająca mu w myślach Mame sprowadziła go momentalnie na ziemię. Osikałam sobie majtki, buty mam w jakimś gównie, a Ty  zamiast marzyć o niebieskich migdałach idź do bagażnika po wodę. Nie wsiądę tak do auta. Tak szybko jak go podniosło, tak szybko i mu oklapło. Zrezygnowany skierował się w stronę bagażnika. W tym czasie Mame, niosąc w ręku uświnione buty i ściągnięte w międzyczasie majtki usiadła bokiem na swoim fotelu. – Nie masz wody – odezwał się przytłumionym głosem buszujący w bagażniku Tate. – Wiem, że nie mam – pomyślała rozgoryczona Mame. – Ale mam za to płyn do spryskiwacza – już na głos zwróciła się do Tate. Przynieś go, z takimi nogami do auta nie wsiądę – dodała stanowczo i  w ekwilibrystycznym wygibasie próbowała dosięgnąć do schowka, w którym miała chusteczki. – I co Ci po płynie, jak nic nie widać – zagderał Tate, stając przed nią z niebieską butlą. – Lej i nie marudź – stanowczo zażądała Mame, wystawiając najpierw prawą, mniej utytłaną stopę. -Lej, a ja sobie podstawię tam gdzie trzeba. – I że niby będziesz prowadziła na boso? – z powątpiewaniem spytał Tate, kiedy obie nogi Mame błyszczały czystością i waliły alkoholem z płynu. – Wiesz przecież, że ja też mogę prowadzić – dodał widząc, że Mame wrzuciła brudne buty i mokre gatki do torby i sadowi się na fotelu kierowcy. – Hahahahah – rozległo się gromkie ryknięcie w odpowiedzi. – Po moim trupie – dodała stanowczo, poprawiając sobie fotel. Zadowolona, że w końcu wróciła jej jasność myślenia, ruszyła w powrotną drogę do domu.

– Poczekaj, przyniosę Ci jakieś klapki, albo co – pod samym domem odezwał się Tate. -Nie możesz tak wracać, wejdziesz w jakieś szkło i będzie problem.  Zmęczona eskapadą Mame, nie protestowała. Uznała nawet, że to dość rozsądna myśl. Kiwnęła w milczeniu głową. Tate wyfrunął z samochodu i poleciał do domu. Po trwających pół godziny dwóch minutach, Mame ogarnęło zniecierpliwienie. Doszła do wniosku, że nie będzie bez sensu czekać, ogarnie sobie w tym czasie bagażnik i wrzuci chociaż do siatki wszystkie papiery, którymi wycierała nogi. Zdąży akurat na powrót Tate.

Znający swoją żonę jak nikt inny Tate, leciał z jej klapkami z domu i modlił się, żeby zdążyć, zanim coś jej do głowy strzeli. Kiedy zobaczył nieruchomą figurkę stojącą obok samochodu, wiedział już, że przybył za późno. Zastygła w lawę Mame nie odezwała się na jego widok ani słowem. W milczeniu podniosła stopę wysmarowaną psią kupą w którą to wdepnęła, kiedy tylko zbliżyła się do bagażnika. Równie milczący Tate odłożył trzymane w ręku jej czyste buty i wciąż bez słowa skierował się do bagażnika po płyn. Widząc ile go zostało, zostawił nadal nieruchomą Mame z tą nędzną resztką i udał się do swojego auta po drugą butelkę. Powtórną operację mycia nóg przeprowadzili w pełnym milczeniu. Każde z nich z osobna doszło do wniosku, że trzeba kupić do samochodu jakieś zwykłe klapki, takie na przykład basenowe. Na wszelki wypadek…

 

Wasz Kubuś

Artykuł Kaszanka pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/kaszanka/feed/ 0 Mikołaj https://rozmowyzkotem.pl/mikolaj/ https://rozmowyzkotem.pl/mikolaj/#respond Sun, 08 Dec 2024 08:20:05 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1270 – Rózgę? – Przytłumionym z wysiłku głosem sapnął Mikołaj, zerkając zdziwiony spod ogromnego wora z prezentami na swojego smukłego, siedzącego przy kominku z lampką koniaku przyjaciela – Dlaczego akurat rózgę? – stęknął jeszcze mocniej, zarzucając fachowo ów wór na sanie. – Nie była jakoś nad wyraz niegrzeczna, nie poszła przecież siedzieć – Ciągnął wywód, siadając …

Czytaj dalej „Mikołaj”

Artykuł Mikołaj pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> – Rózgę? – Przytłumionym z wysiłku głosem sapnął Mikołaj, zerkając zdziwiony spod ogromnego wora z prezentami na swojego smukłego, siedzącego przy kominku z lampką koniaku przyjaciela – Dlaczego akurat rózgę? – stęknął jeszcze mocniej, zarzucając fachowo ów wór na sanie. – Nie była jakoś nad wyraz niegrzeczna, nie poszła przecież siedzieć – Ciągnął wywód, siadając na przeciwko przyjaciela i dla odmiany sięgając po bezczelnie przepyszne, cynamonowe ciasteczka z migdałami. Wpakował sobie z lubością jedno do ust i spojrzał pytająco. – Bo lubię cholerę – uśmiechnął się zawadiacko Los, dla odmiany dolewając sobie bezwstydnie kolejną porcję koniaczku. – Ciekawi mnie co z nią zrobi – Dodał wyjaśniająco, przy okazji zerkając na niczego nie podejrzewającą ulubienicę. – Hmmm – Zadumał się Mikołaj, strząsając z brody okruszki ciasteczka. – Z tego co o niej opowiadałeś, jeżeli dostanie za lichą, napyskuje że nikt jej nie docenia, dokupi sobie i wsadzi do wazonu dekorując bombkami, a jeżeli od razu będzie słuszna, to sam nie wiem – popatrzył na Los i zamilkł. – Za dużą to zacznie zamiatać balkon, albo pójdzie odśnieżać samochód. Na pewno nie zmarnuje – uśmiechnął się szeroko Los i zmienił temat. – A propos odśnieżania – zainteresował się, – Będzie w tym roku śnieg, czy nie poruszamy tego tematu? – A szlag wie – bardziej do siebie niż do Losu odrzekł Mikołaj. – Zima wciąż ma mi za złe że po tamtej imprezie rozjechałem jej bałwanki. – Oszalała? – oburzył się przyjaciel. – Przecież może sobie nadmuchać nowe. – Może i może – mruknął Mikołaj, wracając myślami do tej nieprzyzwoicie udanej imprezy, po której nawet zaprawiony w boju Lato dogorywał na ramieniu Wiosny. – Zobaczymy, stary – energicznym ruchem wstał z fotela i skierował w stronę wyjścia. – Zobaczymy – powtórzył, zawrócił, podszedł do stolika i wsadził sobie do kieszeni kilka ciastek na drogę. – Później z nią pogadam, teraz mam robotę – zjadł kolejne ciasteczko i ruszył w stronę sań. Prezenty same się nie rozwiozą. Los uśmiechnął się pod nosem i skierował uwagę w stronę pluskającego się właśnie obłego morświna, długiego na sto sześćdziesiąt centymetrów, usiłującego zrobić w miarę smukłe salto w studwudziestocentymetrowej wannie. Również sięgnął po ciasteczko, popił koniakiem i zerkając na morświna, zaczął wyliczać sobie nominalną objętość gałązek w rózdze, która zadowoli usiłującą utopić się w swej dość małej wannie Mame.

Mame miała problem. O ile oczywistą wiadomą było, że świąteczny wystrój pojawi się w domu już szóstego grudnia, o tyle same święta jawiły się jako wielka niewiadoma. Z okazji przypadającej w tym roku dwudziestej rocznicy ślubu, postanowili z Tate spędzić je dokładnie tak, jak zaplanowali. W lekko spóźnionej i dość krótkiej, ale jednak podróży poślubnej. Wcześniej jakoś im się nie udało. Osiągnęła już w tej wnnnie stan idealnie wysuszonej rodzynki i postanowiła wyjść. Trzeba przygotować dom na święta, ustawić wszystkie ozdoby, ubrać choinkę i pogonić Tate, żeby w końcu zrobił oświetlenie na balkonie i zamontował tam gniazdko. Po ostatnim, wściekle upalnym lecie Mame doszła do wniosku, że w przyszłym roku wyprowadza się na balkon. Nie, żeby na stałe. Tak od czerwca do października. Potrzebuje do
tego prądu, bo ciągłe podłączanie przedłużacza i potykanie się o niego, przekracza możliwości jej cierpliwości. Mający na wszystko czas Tate
nie wyrobił się w sezonie i dlatego z wiszącymi z nosa soplami, będzie kończył dzieło w grudniu. Skoro lubi, Mame nie będzie mu w tym przeszkadzać.
Przed świętami ma skończyć. Nie wielkanocnymi. Zadowolona z siebie wyszła w końcu z łazienki, poszła zrobić kawę i z ulubionym, gorącym napojem,
zasiadła przy stole w kuchni. Musiała wykoncypować, jak zawiadomić obie babcie, że w tym roku u żadnej z nich się nie pojawią. Chyba typowo po swojemu, czyli od razu z grubej rury. Trzeba tylko wybrać odpowiedni rozmiar. Tate mówi, że nazywa się to fi. Fi, Phi, czy inne fiu fiu, to nie ma znaczenia. Ważne, żeby zadziałało. Pokrzepiona tą myślą, dopiła resztę kawy, skrzywiła się niemiłosiernie, bowiem nie znosi zimnej i odpaliła stronę z noclegami, z której najczęściej korzysta. Bo przecież nikt by jej chyba nie podejrzewał, że wszystko zaplanowała już dawno temu? Co to, to nie. Najlepsze pomysły to takie, które pamięta się i wspomina latami. Najlepsze pomysły rodzą się na ostatnią chwilę. Nie pozostaje już żaden zapas na zmiany, a co za tym idzie, nie da się już ich zepsuć. Największym wrogiem dobrego planu jest klasyczne rozkminianie, co by tu w nim poprawić. Wtedy do głosu dochodzi porażka, a Mame bardzo, ale to bardzo nie lubi tego uczucia.

Nie najlepiej czująca się po ostatnim spotkaniu z Mikołajem Zima, postanowiła zignorować fakt, iż nadeszła jej pora na przejęcie rządów nad światem.
Rozgoryczona doszła do wniosku, że Jesień z tą jego depresyjną chlapą, zimnem, ciemnością i brakiem słońca, będzie odpowiednim tłem dla
wstrętnego, brzuchatego i rozpasanego żarłoka ciasteczek. Żarłoka w czerwonych gaciach i z wiecznie okruszoną brodą.
Zrobiła takie piękne bałwanki na imprezę u Losu, a ten ho ho ho jąkała ze starczą zapewne ślepotą, tak zaparkował swoje sanie,
że z bałwanków zostały tylko nosy. Żeby tylko zostały! Rudolf i reszta napędu pożarli je, zanim Zima zdążyła zaprotestować. To teraz niech ma.
Na dupie niech się ślizga, bo jej śniegu nie dostanie. Pokrzepiona nieco tą myślą Zima pozamykała wszystkie okna w swojej fabryce płatków, będącej
równocześnie jej domem i skierowała swe kroki do biblioteki. Zamierzała oddać się lekturze. Zanim zdążyła pomyśleć o czym chciałaby poczytać, usłyszała dźwięk kołatki. Zaskoczona skręciła w stronę korytarza prowadzącego do drzwi wejściowych i otworzyła drzwi.

– Piękna Ty moja! – Rozległo się basowe dudnienie, dochodzące zza potężnej puchowej pierzyny, zasłaniającej stojącą przed drzwiami postać. – Co słychać, kopę lat – ciągnął ten sam, pewny siebie głos. – Mam dla Ciebie prezent, wpuścisz mnie, czy będziemy tak stać na tym mrozie? Bez urazy, oczywiście. Zimą zatrzęsło. Jak ten bezczelny morderca bałwanków śmiał pojawić się pod jej drzwiami?! Co za tupet! Niewiele myśląc i bez słowa zatrzasnęła przed nosem przekraczającemu już próg jej domu Mikołajowi drzwi. Z satysfakcją zareagowała na jęk bólu, słyszany nawet zza zasłony z drzwi i pierza. Musiałabym się z Jesienią na charaktery zamienić, żeby wybaczyć temu, temu… Nie sprecyzowała, któremu. Z zaciętym wyrazem twarzy pobiegła do biblioteki. Zachciało mu się ślizgać? Niech sobie zamówi lawinę błotną u Lato. On chętnie mu pomoże. Mikołaj nie zdążył zdusić w sobie jęku. Mniej zabolało go uderzenie, bardziej jednak reakcja Zimy. Nie spodziewał się od razu padnięcia sobie w ramiona, ale tak bezpardonowa reakcja wyraźnie dała mu do zrozumienia, że z tymi bałwankami to przegiął i to ostro. Przyjechał do Zimy z gałązką oliwną w postaci największej puchowej pierzyny jaką był w stanie zapakować do sań. Liczył na krótką chwilę rozmowy, wytłumaczenia się, być może powrotu do starych, dobrych czasów? Jej reakcja nie pozostawiła złudzeń, że jednak nie ma na co liczyć. Nawet przez wzgląd na stare, dobre czasy, kiedy to stanowili parę idealną. Mikołaj i Zima, Zima i on. Razem….  Zerknął zasmucony w stronę biblioteki, nikogo nie zobaczył i ze spuszczoną głową wrócił do sań. Mówi się trudno. Spróbował. Nie wyszło. Po pierwszej, dość żywiołowej rekacji, Zimę ogarnął smutek. Co się z nimi stało, z parą tak doskonałą? Kiedy to się popsuło, kiedy ich wspólne drogi się rozeszły? – Trudno – szepnęła Zima. Nie musiał tak żywo reagować na zapędy tej agresywnie nachalnej zdziry, Wiosny. Wtedy wszystko byłoby po staremu. – Trudno – dodała. Chciał, to ma. Westchnęła smutno, zrezygnowała z lektury, zarzuciła na ramiona szal  z krupy śnieżnej i udała się do Losu. Może on coś poradzi.

Zadowolona z siebie Mame, odbyła dwie, bardzo szybkie i konkretne rozmowy. Obie babcie na informację i rocznicy i związanych z nią okoliczności, zareagowały nad wyraz pozytywnie. Nastawiona na żmudne pertraktacje, tłumaczenia się, oraz klasyczne wymuszanie, poczuła się nawet ciut rozczarowana. – Że też, cholera, nie wpadłam na to wcześniej. Nawet nie sądziłam, że może to być takie proste – powiedziała do równie zaskoczonego Tate. – Też nie wiem, co powiedzieć – wyjąkał Tate. – A ja wiem – odpaliła z właściwym sobie rezonem Mame. – Jazda na balkon, bo Wielkanoc Cię zastanie. – O, wróciła – mruknął pod nosem Tate. -A taką miałem nadzieję, że dłużej jej to zajmie -zrezygnowany sięgnął po narzędzia i udał się do roboty. Co jak co, ale ona tego nie zrobi.

-Tate, Tate, wstawaj, rusz się, zobacz, Mikołaj był! – Wysokie c żony wyrwało Tate ze snu. – No wstawaj w końcu, kto rano wstaje, ten dłużej pracuje – dodała swoją ulubioną sentencję i szczęśliwa poszła robić śniadanie. -Spróbowałby nie – sarkastycznie skomentował Tate pierwszą wypowiedź Mame. Co do drugiej nawet nie planował się ustosunkować. Wiadomo że wstanie, inaczej słowicze trele uszkodzą mu mózg. – Tak, już wstaję, zadowolona z prezentów? – Bardzo – odparła radośnie Mame. – To dobrze – stęknął Tate i stuknął głową o coś twardego. – Co u diabła? -warknął z irytacją, która przeszła jak ręką odjął, kiedy zauważył pod poduszką swoją ulubioną Whisky. – Gdybym wtedy udusił tę zarazę, to teraz bym wychodził – przemknęło mu przez myśl. Nie wyraził tego na głos. Lepiej nie kusić….

 

Wasz Kubuś

 

 

 

Artykuł Mikołaj pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/mikolaj/feed/ 0 Dwa grzyby i grzyby https://rozmowyzkotem.pl/dwa-grzyby-i-grzyby/ https://rozmowyzkotem.pl/dwa-grzyby-i-grzyby/#respond Fri, 08 Dec 2023 13:55:13 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1267   W upalny sierpniowy dzień siedzącej na balkonie z książką i ulubionym lekarstwem w szkle Mame, wiatr zawiał znajomy zapach. W pierwszej chwili nie zwróciła na niego uwagi, zajęta mocno znajdującym się w niebezpieczeństwie magiem, ale uparty zapach nie odpuszczał. Wirował, świdrował, kusił oraz nęcił, osiadając nachalnie w nozdrzach i czepiając się kubków smakowych. Usiłujący …

Czytaj dalej „Dwa grzyby i grzyby”

Artykuł Dwa grzyby i grzyby pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]>  

W upalny sierpniowy dzień siedzącej na balkonie z książką i ulubionym lekarstwem w szkle Mame, wiatr zawiał znajomy zapach. W pierwszej chwili nie zwróciła na niego uwagi, zajęta mocno znajdującym się w niebezpieczeństwie magiem, ale uparty zapach nie odpuszczał. Wirował, świdrował, kusił oraz nęcił, osiadając nachalnie w nozdrzach i czepiając się kubków smakowych. Usiłujący pozbawić maga mocy demon z niewidomych powodów począł zmieniać postać. Z odrażającego stwora, ziejącego nienawiścią i chęcią pożarcia wszelkich magicznych stworzeń, zaczął się rozmywać, kurczyć i przeobrażać w o wiele bardziej łagodną i przyjemniejszą wersję. Wersję z grubą, solidną nogą i zawadiacko przyczepionym do niej mięsistym kapeluszem. Mame otrząsnęło. Podejrzliwie poniuchała lekarstwo, łyknęła solidnie, rzuciła okiem na znajdujący się piętro niżej po przekątnej balkon w poszukiwaniu jarającego zakazaną w Polsce, cudowną zieloną substancję i w końcu do niej dotarło. Lekarstwo się nie zepsuło. W tak krótkim czasie nie miało szans. Energicznym ruchem dopiła resztę, bez zbytniego żalu porzuciła głupiego maga który nie potrafi pokonać pośledniejszego demona i wyłączyła czytnik. Wpakowała sobie do ust solidny kawał arbuza i odpaliła elektroniczną mapę województwa dolnośląskiego. Uznała, pobudzona cudownym aromatem, że nadeszła idealna pora aby wybrać się na grzyby.

 

Nosiło ją już od dłuższego czasu i szukała przyjemnej alternatywy dla drgającego upałem powietrza w mieście. W dzień sauna, w nocy nie lepiej. Bunt w niej narastał i nie bardzo wiedziała w którą stronę nim eksplodować. Nudzący się jak mops Los, spędzający wściekle upalne lato w swojej zimowej posiadłości na Alasce, doszedł do wysoce budującego wniosku, że z racji upału Europa skapcaniała i nic się tam nie dzieje. Rozrusza to trochę, ileż w końcu można oglądać pluskające się w ciepłych wodach grube, chude, stare i młode tyłki. Nuda. Jego ulubienica też nie wykazywała się energią i polotem. W taką pogodę Mame żyje na stand by-u i patrząc na jej aktywność, połowę funkcji życiowych wyłączyła, a co najmniej zresetowała do ustawień fabrycznych. Trzeba ją rozruszać. A skoro sama nie wpadła na prostą myśl że w lesie jest o wiele przyjemniej niż w mieście, to trzeba jej o tym przypomnieć. Losowi też się coś od życia należy.

Nęcona zapachem ukochanych grzybów Mame, zerwała się z krzesełka i poleciała do skrytki na balkonie żeby zbadać ilość zapasów grzybowego suszu. Nie wyglądało to dobrze. Dwa litrowe, mizerne słoiki nie zadowoliły jej w żadnym stopniu. W Mame ugruntowała się przemożna chęć pojechania z wizytą do lasu. Z mocnym postanowieniem nazbierania leśnych skarbów, udała się w poniedziałek do pracy.

 

-No byłam, całą rodziną byliśmy – pierwsze słowa które usłyszała na wejściu, należały do jej koleżanki Basi. – Mówię Wam – relacjonowała ta pozostałym dziewczynom – już są, pokazały się. Cały dzień byliśmy, dzieciaki zadowolone że w domu nie trzeba siedzieć, a ja z siostrą, że nie trzeba się nimi zajmować. Wiedzą jak się zachować w lesie. Słuchająca pół uchem wywodu Basi Mame, zastrzygła całymi uszami niczym zając słuchami i wtrąciła się do rozmowy – Co robiłaś w weekend? – zwróciła się do koleżanki. – No mówię właśnie, że w lesie byli my, z moją siostrą i dzieciakami. Ano na grzyby pojechaliśmy. – Jak to na grzyby? – soki żołądkowe Mame wpadły w niekontrolowany wir, – To już są? – drążyła, nerwowo przełykając ślinę. – Ano pewnie że są –odparła stanowczo Basia. – W naszym lasku, no cały dzień łaziliśmy i dwa kosze grzybów zebraliśmy. – Jakich grzybów? – wydukała z siebie osłabła z wrażenia Mame. – Ano podgrzybki i maślaki, tam gdzie jeździmy są. Prawdziwki też się pojawiają, ale to trzeba daleko iść – nawijała Basia, powodując u Mame natychmiastową chęć rzucenia roboty w rogate diabły i popędzenia na łono natury. – Zaraz – opanowała się z najwyższym wysiłkiem. –Najpierw muszę zrobić kawy na uspokojenie, potem pokażesz mi gdzie- zadecydowała i pstryknęła czajnikiem – To się nie godzi budzić tak ludzi od poniedziałku – zagderała i odpaliła internetowe mapy. Zalała kawę i zawołała Basię – Dawaj, mów mi tu szybko gdzie ten las – zadysponowała i łyknęła gorącego napoju. – Dawaj szybko, bo zaraz eksploduję, dodała. – Kto w taki upał kapustę kiszoną je? – mruknęła siadająca przed komputerem Basia – To bób był – odparła z godnością Mame i skierowała wzrok na monitor. – Dawaj ten las i się nie rozpraszaj.

-Tu widzisz, tu – cierpliwa Basia pokazywała Mame dojazd do skarbów. – Musisz przejechać przez tory kolejowe dwa razy. Po pierwszym razie mijasz cmentarz, a po drugim nie jedziesz główną, tylko od razu prosto. Parking to taki typowe leśne miejsce, będzie po prawej stronie. – Tory, cmentarz, tory, prosto, prawa strona – mamrotała Mame, pisząc od razu smsa do Tate.- A daleko ten parking? – A z kilometr od wjazdu będzie – zawyrokowała Basia. – Pamiętaj jeszcze, że on będzie zaraz za strumykiem – uściśliła informację Basia. Jak staniesz wcześniej, to tam zaraz jest płot i tego lasu to ze dwadzieścia metrów, nie więcej. Pamiętaj że masz minąć strumyk – tłumaczyła jak nieogarowi. – Dobra, dobra, to przecież rozumiem – zirytowała się Mame. – Strumyk! Bez strumyka nie ma lasu – kolejny sms poszedł do Tate. Usatysfakcjonowana Mame postanowiła zająć się tym, po co tu przyszła. Zrobiła drugą kawę i uruchomiła służbową pocztę. Trzeba się czymś zająć, a sobotę od poniedziałku dzielą wieki.

-Ruszysz się w końcu czy nie? – odległy od słowiczego o lata świetlne trel przedarł się senną zasłonkę Tate. – Grzyby mi wyzbierają, co Ty myślisz że ludzie tak gniją w łóżkach jak Ty? Już dawno jadą, a okoliczni to już na pewno – świdrujące wysokie C grzmiało w zaspanych uszach Tate niczym przechodzący barierę dźwięku samolot – No wstawaj już, no! Pierogów z grzybami to kopę zjesz ale nazbierać to już nie łaska? – coraz bardziej wkurzona Mame sięgnęła po swoją ulubioną, niezawodną broń. Odczekała chwilkę, żeby Tate w złudnym przekonaniu iż jego wstające bezczelnym świtem szczęście dało za wygraną , przysnął trochę bardziej. Doszedł do wniosku że mu się upiekło.

Narastający szum wody robił się coraz bardziej natarczywy i bez pardonu wyrywał go ze snu. Przebił się niczym rozgrzany nóż przez masło i drążył. Do szumu wody dołączył i wiatr. – Szzzzzzzz, siiiiiiiiiiii, psiiiiiiiii, psiiiiiiiii – wściekle nachalny odgłos rozwinął skalę i do szumu doszły słowa. – Psiiiiiii, psiiiii, siku Ci się chce…….. Siiii, Siiiii, wstawaj bo się zlejesz……. – leżąca na boku Mame szeptała łagodnym tonem nad uchem Tate. – Psiiiii, siiiiii, pęcherz Ci eksploduje, musisz siku, psiiiiii, psiiiii, psiiiii……Tate poderwało. Energicznym ruchem odrzucił kołdrę, wściekłym wzrokiem rzucił na Mame i bez słowa poleciał do toalety. Niagara przy nim to ledwo kapiący powolutku kran. – Zawsze działa – sapnęła z zadowoleniem Mame, zlazła z łóżka i wyszła z sypialni. – Wstałeś już? – zaświergotała radośnie do zabarykadowanego w toalecie Tate. – Jak wstałeś to nie śpij tam, grzyby czekają. Kawę Ci robię – dodała i pstryknęła ekspresem. Zrezygnowany Tate, opróżniwszy swój zbiornik retencyjny westchnął rozpaczliwie i się poddał. Nie będzie mu dane pospać w sobotę, dopóki nie wywiezie tej zarazy do cholernego lasu. Za długo ją zna.

Rekomendowany przez Basię grzybowy Sezam znajdował się w okolicach Jeleniej Góry. Znający swoją połowicę Tate sprawdził dzień wcześniej dokładnie podane przez Mame wytyczne. Po sekundzie wahania uruchomił mapę, pokazał ją jej i upewnił się, że to ten sam obraz który oglądała z Basią. Wkurzona Mame zasapała się na niego z godnością oznajmiając, że co jak co, ale mapy to ona umie czytać. Wyliczy odległość i rozpozna tory kolejowe. Tate na takie dictum nie powiedział już nic. Zaznaczył sobie w nawigacji pinezkę do wrót skarbca i rezolutnie stwierdził, że co ma być, to będzie. Jadą tylko w okolice Jeleniej Góry, a te zna. Mame, nawet jakby chciała, to nie wywlecze go w nieznane okolice i z Czech do domu wracać nie będą. Z Niemiec chyba też. Co, podczas niewinnej wyprawy do lasu może się stać?

Droga minęła przyjemnie i szybko. Szósta rano w sobotę kusi obietnicą pustej trasy i poczucia iż jest się samotnym jeźdźcem udającym się w nieznane. Usadowiona na miejscu pasażera Mame jest o poranku pasażerem idealnym. Siedzi cicho, zadowolona z życia oraz siebie i ogląda widoki. Dla Tate to najlepsza chwila żeby dojść do siebie i całkiem się obudzić. – Odpalisz nawigację? – zapytał Mame, kiedy wjechali do Bolkowa. – Uhum, już mam – mruknęła Mame i odczepiła się od widoków za oknem. Poprawiła się w fotelu i zamieniła w profesjonalnego pilota. Nie rajdowego, o nie. Pilotem rajdowym zawsze był Tate. – Zbliżamy się do przejazdu – zakomunikowała Mame. – Za tym zakrętem będzie, a potem cmentarz po Twojej stronie. – Tate w milczeniu kiwnął głową. O ile kompletnie nie miał zaufania do Mame w kwestii prawej czy lewej strony, o tyle komunikat iż coś jest po jego czy też jej stronie, rozumiał doskonale. Zostało to ustalone lata temu, kiedy jeszcze nie wiedział że w zależności od pierwszego słowa które Mame na język fantazja przyniesie, istnieją dwa lewe lub też dwa prawe kierunki. Zwykle niezgodne z rzeczywistością. Cmentarz po Twojej oznaczał że należy go wypatrywać po lewej. Minęli go dość szybko i po jeszcze dwóch informacjach o znajdujących się przed nimi zakrętach, znaleźli się przy drugim przejeździe kolejowym. Mocno skupiona Mame wydedukowała z mapy informację, ze to ciąg dalszy wcześniejszego przejazdu. Mało ją to obeszło. Grzyby były ważniejsze.

-Teraz prosto i szukamy strumyka – podekscytowana Mame zaczęła się wiercić z przejęcia. – Jedź powoli, żeby nie przeoczyć –orzekła stanowczo i wyłączywszy klimatyzację, otworzyła w samochodzie okno. – Jak nie zauważę, to usłyszę – uznała i wystawiła głowę za okno. Tak lepiej słychać. Ręka Tate bezwiednie i odruchowo powędrowała w stronę przycisku zamykającego okno pasażera. Zadziwiła go własna samokontrola i uznał, że nie jest jeszcze gotów zostać wdowcem. Pogrzeby kosztują. Kilometr, dwa a nawet trzy od przejazdu kolejowego zaczął się niepokoić. Strumyczka nie było, parkingu nie było i co gorsza wyglądało na to, że przejeżdżają właśnie jakiś zagajnik i dojeżdżają do następnej wioski. Przebiegł w myślach treść smsa i rozmowę z Mame. Nie, stanowczo nie było w nich miejsca na koleją miejscowość. Postanowił zatrzymać się w pierwszym możliwym miejscu i rzucić okiem na mapę. Coś mu nie grało. Mame zaczęła czuć się nieswojo. Urodziła się w jej głowie okropna myśl, że w tym upale strumyczek wysechł. Zaczęła czuć się bardziej niż nieswojo. W głowę wdarł się jej niepokój. Pełna sił, chęci i ekscytacji wyprawą, bardzo starannie zapamiętała wszystko co mówiła Basia. Wykazała się dalekowzrocznością i od razu wysłała informację do Tate, żeby nie było, że coś namieszała. Strumyka nie było. Parkingu nie było. Las się skończył. Mame cierpliwość też. – Może się gdzieć zatrzymamy? – spytała Tate w chwili, kiedy ten włączył kierunkowskaz i wjechał w jakąś leśną dróżkę. – O, też Ci co nie pasuje? – spytała retorycznie i po zatrzymaniu się, od razu wysiadła z auta. – Matko Naturo, jak tu pachnie – zaciągnęła się cudownym letnim powietrzem niczym miech kowalski –Jak ja lubię ten zapach – rozmarzonym głosem zaczęła odpływać od problemu. – Tak, tak, wąchaj – uśmiechnął się pod nosem Tate, do którego z niewiadomych powodów pierwsze co doleciało, to zapach pobliskiej obory. – Nie odlatuj mi tu, tylko powiedz raz jeszcze, co ta Twoja koleżanka mówiła. Mame z trudem wróciła do rzeczywistości i karnie wypełniłą polecenie. Wiedziała że nie pominęła żadnego szczegółu, a minięcie torów i cmentarza wykluczało pomyłkę z jej strony. Mame jest wzrokowcem. Widziała to miejsce na mapie i wiedziała że jest tu, gdzie miała się znaleźć. Tate nie powątpiewał w prawdziwość jej słów. Wiedział że kiedy na czymś jej zależy to się skupi i zapamięta dokładnie jak ma być. Zastanawiał się w którym momencie zaszwankowała komunikacja. Podebatowali chwilę i zgodnie uznali, że wrócą w okolice torów i albo spytają o drogę jakiegoś szwędającego się po wsi tubylca, albo znajdą otwarty sklep i spytają tam. Wsiedli do auta i ruszyli w drogę powrotną. Strumyka nadal nie było. Pierwszy napotkany przy drodze człowiek nie wzbudził ich zaufania. Ewidentnie wczorajszy a według Mame nawet tygodniowy, mógł nie wiedzieć gdzie mieszka a tym bardziej, gdzie znajduje się cholerny strumyczek, potencjalnie wyschnięty. Kolejna osoba obudziła ich nadzieję na sprawną komunikację. Ubrany jak typowy turysta starszy pan, bardzo chętnie udzielił im informacji że kierunek w którym pojechali, to z opisu dobry kierunek, ale jak przyjeżdża tu od dwudziestu lat, tak żadnego strumyczka na oczy nie widział. Starszemu panu zawtórował jadący rowerem młody chłopak, który bez zbytniego nacisku przyznał się że mieszka w tej okolicy i opisywanego miejsca postoju ze strumyczkiem nie zna. Starszy pan, życzliwy bardzo poradził, żeby spróbowali w sąsiedniej wsi popytać. Lasów w okolicy jest w bród, może tam trafią na kogoś, kto to miesjce rozpozna. Tate doszedł do wniosku że więcej pytać nie trzeba, to co usłyszał, było wystarczające. Skierował samochód w stronę następnej wioski. – Może zadzwonisz do niej i się dopytasz dokładnie? – spytał po paru minutach. – Oszalałeś? – rzuciwszy okiem na zegarek, oburzyła się Mame. Jest sobota, wolne, normalni ludzie o tej porze śpią! – Jedź jak ten pan mówił i nie mów do mnie takich rzeczy. Kto to widział wydzwaniać do kogoś bladą nocą! Kiedy analogiczna sytuacja powtórzyła się w kolejnej wiosce i na uparte żądanie Mame żeby przejechać tę trasę raz jeszcze, dotarło do niej, że stało się coś dziwnego. Niepojętego wręcz. Była pewna swej pamięci, pewna widoku na mapie który pokazała jej Basia, pewna tego, że dokładnie opisała wszystko Tate. Znający ją lepiej niż ona siebie samą Tate, posunął się do powrotu w stronę cmentarza i wypatrzeniu tam kolejnego potencjalnego źródła informacji. Źródło pod postacią starszej pani udającej się w odwiedziny do zmarłego, powtórzyło dokładnie to samo, co wszyscy wcześniej. Tory kolejowe tak, cmentarz tak, lasy tak. Strumyczek nie. Do Mame z pełną świadomością dotarła straszliwa prawda. Zgubił się jej las. Wycięli. Wypalili, albo i co gorszego.

– Chcę do domu – pociągnęła płaczliwie nosem po kilku nieznośnych minutach ciszy. – Już mi się tu nie podoba, wracamy – pociągnęła jeszcze raz i wyłączyła głowę. Nie będzie o tym myśleć. Nie da się zastraszyć naturze i pozwolić żeby w tydzień piekielny Los schował cały las. Nie zgadza się z tym i już. Tate w milczeniu ruszył w stronę domu. Wiedział że Mame siedzi i pochlipuje w rękaw i nawet kilkukrotnie próbował ją pocieszyć, ale po braku reakcji z jej strony uznał, że nie ma to większego sensu. Mame musi to przetrawić, a trawienie trwa. Zostawił ją w spokoju i nie spiesząc się wiózł z powrotem w domowe pielesze swoją zawiedzioną małżonkę Mame bezmyślnie patrzyła w okno. Przed oczyma migały jej w bliższej lub dalszej odległości od drogi jakieś sterczące, zakończone na zielono patyki. W dość sporym zagęszczeniu, skupione w sobie. Patyki wystawały z ziemi, nie nosiły śladów niedawnej przeprowadzki lub co gorsza, wydłubania ich z korzeniami i wetknięcia w obce miejsce. Patyki kusiły powabnymi ruchami górnych, zielonych części, smagane lekkim wiaterkiem mamiły obietnicą odkrywania swoich tajemnic. –Chodź do nas – szumiało w głowie Mame, – Chodź, mamy to czego potrzebujesz, skręć tu, skręć, wiemy że chcesz – mamine oczy zaczeły zachodzić zgrzybiałą mgłą. – Popatrz na nas, czekamy, jesteśmy, skręć tu skręć…. – A poszły w jasną cholerę i do ciemnej dupy! – ryknęła niespodziewanie na cały regulator milcząca całą drogę Mame. – Nie dam się omotać, nie pozwolę omamić! – po tym niespodziewanym wybuchu od którego Tate postarzał się o dziesięć lat, zapadła w ten sam milczący stan w którym znajdowała się od ruszenia spod cmentarza. Do samego Wrocławia nie odezwała się ani słowem. 

-Zatrzymam się w Biedronce, – Chcę do Bierdy – odezwali się do siebie równocześnie w chwili w której wjechali na swoje osiedle. Ta zgodność nie wymagała więcej słów. Tate zajechał do sklepu i udał się do regału z maminym lekarstwem. Mame zniknęła gdzieś z drugiej strony. Pewnie poszła po chipsy, uznał Tate i poszedł do kasy. Mame nie było. Nie chcąc blokować kolejki zapłacił i wyszedł. Poczeka na nią w samochodzie. Dziesięć minut później zauważył wychodzącą ze sklepu Mame. Trafniejszym byłoby stwierdzenie, człapiącą i zgiętą od ciężaru targanej torby, Mame. Wyleciał z samochodu i zabrał jej torbę, której ciężar dobitnie wskazywał, że ona tego na raz do bagażnika nie wsadzi. Nawet się nie musiał zastanawiać, co targa jego żona. Wiedział. – Wykupiłaś wszystkie? Spytał spokojnym głosem – Tak – podobnym tonem odparła Mame – Czy zaspokaja to Twoją potrzebę ilościową, czy mam podjechać do jeszcze innego sklepu? – nie zmieniając tonu dopytał sięTate – Zaspokaja, chcę do domu – wciąż spokojnym głosem odparła Mame.

 

Wykładająca w sklepie towar pracownica stanęła w sekcji owocowo – warzywnej i patrząc na pustą półkę zaczęła głęboko się zastanawiać, czy nadszedł czas na zmianę pracy. Bo może nie ogarnia i nie kontroluje swoich zachowań. Dziesięć minut temu ta półka była pełna, a przynajmniej tak jej się wydawało. Dopadł ją prawdziwy dylemat. Poszukać towaru czy pójść do kierowniczki i powiedzieć że być może zgubiła gdzieś paletę świeżo wystawionych pieczarek…

 

Wasz Kubuś ?

Artykuł Dwa grzyby i grzyby pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/dwa-grzyby-i-grzyby/feed/ 0 Historia żółtej wstążeczki https://rozmowyzkotem.pl/historia-zoltej-wstazeczki/ https://rozmowyzkotem.pl/historia-zoltej-wstazeczki/#respond Sat, 01 Jul 2023 14:50:28 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1252     Luna umarła. Prześliczna buldożka francuska o czarnym  umaszczeniu z niewielką ilością białych prążków, przywodzącym na myśl miniaturowy wszechświat z zaznaczonymi nieregularnymi galaktykami, ostatni raz umyła najmłodsze ze swoich dzieci, małego Księcia, rzuciła okiem na wschodzący właśnie księżyc i osunęła się bezwładnie na posłanie. Trzy dwumiesięczne, słodko śpiące u jej boku prawie czarne kluseczki …

Czytaj dalej „Historia żółtej wstążeczki”

Artykuł Historia żółtej wstążeczki pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]>  

 

Luna umarła. Prześliczna buldożka francuska o czarnym  umaszczeniu z niewielką ilością białych prążków, przywodzącym na myśl miniaturowy wszechświat z zaznaczonymi nieregularnymi galaktykami, ostatni raz umyła najmłodsze ze swoich dzieci, małego Księcia, rzuciła okiem na wschodzący właśnie księżyc i osunęła się bezwładnie na posłanie. Trzy dwumiesięczne, słodko śpiące u jej boku prawie czarne kluseczki właśnie straciły matkę.

-Niech to szlag trafi, no zdechła – zaklął pod nosem Janusz, właściciel hodowli, która w całym cywilizowanym świecie zostałaby uznana za pseudo. Nastawiony na maksymalny zysk przy minimalnych nakładach finansowych odrażający człek, zauważył swoją stratę z samego rana, kiedy przyszedł nakarmić hodowane i znoszące złote jaja kury. Z pięciu, wyeksploatowanych do granic możliwości suczek, Luna była najbardziej dochodowa. Piękne umaszczenie i dwa do trzech szczeniaczków w miocie, przekładało się na wymierne zyski. Kopnął ze złością stojące w garażu wiadro, wyciągnął zmaltretowane, nieruchome ciałko z kojca i bez sentymentu cisnął nim w kąt. Martwe zwierze to żaden zysk. Zajmie się nią później. Przełożył kwilące sierotki do pozostałych kojców, nakarmił pozostałe psiaki i wrócił do domu. Głupia suka popsuła mu plany na ten dzień i musiał go przeorganizować. Uruchomił laptopa i zaczął tworzyć ogłoszenia o sprzedaży pięknych, zadbanych, zdrowych i ukochanych przez całą rodzinę trzech maleńkich szczeniaczków. Sam się wzruszył ich losem kiedy przeczytał swoje dzieło. Dorzucił zrobione wcześniej zdjęcia, zamieścił ogłoszenia na portalach sprzedażowych i wrócił do garażu. Musiał zająć się tym ścierwem które mu zdechło zdecydowanie za wcześnie.

Z trojga rodzeństwa najszybciej dom znalazła Łuna, najstarsza córka Luny, też suczka. Kupili ją ludzie którym do wystroju wnętrz w domu brakowało ozdoby w postaci małego pieska. Drugi w kolejności Nów, znalazł dom u kuzynki Janusza, kobiety która właśnie zmieniła samochód na czarną sportową japońską markę  i czarny Nów z najmniejszą ilością białego w umaszczeniu, idealnie wpisywał się w jego kolorystykę. Taniej by ją wyniosła maskotka z dyskontu, ale kto bogatemu snobowi zabroni? Najmniejszy z miotu, błyszczący czernią przechodzącą momentami w granat Książę, miał najmniej szczęścia. Urodą przewyższał matkę, rodzeństwo mogło się ze wstydu schować i gdyby nie jeden defekt, który przekreślał jego szanse na własny dom, zostałby kupiony  jako pierwszy i za zdecydowanie większe pieniądze niż jego rodzeństwo. Książę był nieśmiałym, zamkniętym w sobie maluszkiem, który najlepiej czuł się wtulony w bezpieczne łapki matki. Jej odejście tylko pogłębiło ten stan. Uroda w jego przypadku stała się przekleństwem. Zgrabny, kształtny z wielkimi błyszczącymi oczami, był przedmiotem pożądania wszystkich kupujących, którzy często zjawiali się u bram Janusza, żeby osobiście pomacać wybranego w Internecie psiaka. Książę bez pardonu odbierany był od matki, wynoszony z kojca w ciemnym garażu i prezentowany dumnie w salonie, stanowiącym równocześnie biuro. Piesek kwilił, wyrywał się, Janusz głuchy na wszystko poza kasą, prezentował nieszczęśnika niczym bogu ducha winną małpę na wybiegu. Nie mając o tym najmniejszego pojęcia, Mały Książę pechowo rozpoczął żywot na tym świecie.

Mówią że karma to suka i lubi wracać, szczególnie kiedy człowiek z zachłanności się przeżre, nie dopcha i mu się uleje albo czkawką odbije. Janusz co prawda udał się do garażu, ale doszedł do wniosku że skoro suka leży martwa, to niczego nie potrzebuje i zajmie się nią później. Ma ciekawsze rzeczy do roboty. Zamknął porządnie garaż i skierował swe kroki w stronę samochodu. Podjedzie do sklepu, piwo mu się skończyło.                               Pędzący przez wieś pijany w sztok, mieszkający dwa domy dalej sąsiad Janusza, nie wyhamował i z całym impetem swojego krowiastego suv-a wjechał w skręcającego właśnie w kierunku swojego domu, sąsiada. Siła uderzenia była tak mocna, że auto Janusza przekoziołkowało w niekontrolowanym piruecie dwa razy, po czym w formie rozdyźdanego placka zatrzymało się na płocie. Zarówno pojazd jak i jego właściciel nadawali się już tylko do kasacji. Po krótkiej acz intensywnej akcji ratunkowej, pijany sąsiad dołączył do grona martwych. Sensacja we wsi rozeszła się szybciej niźli rozwolnienie w kocim domu. Policja, pogotowie i straż pożarna roboty miała po uszy. Z racji kasacji , bądź co bądź człowieka i śmierci drugiego, pojawił się również na miejscu zdarzenia prokurator. Wieś z podniecenia znalazła się w stanie ekstazy. Taka akcja! U nich! Pani, prawie żem do domu nie doszła, tak łon śmignął, rower mi z ręki wyrwał! Panie, ja to cud boski, wcześniej do dom wróciła z GS-u, tak mnie tknęło! Ja klusków nastawiła i nie wyłączyła, najświętsza panienka czuwała! Skaranie boskie z tymi wariatami, jeżdżą jak opętani, ja traktorem na pole wjeżdżam a ten trąbi jakby mury Jerycha chciał rozwalić…..

Ilu Polaków, tyle opinii, zdań i twierdzeń, plus dla pewności jeszcze po jednym. Część mieszkańców żywiła się, jakby nie patrzeć czyjąś tragedią niczym mrówki owadami, część pomstowała na miastowych głupków którzy rozbijają się w ich spokojnej dotąd wsi zamiast z czystej przyzwoitości rzucić się z mostu i nie narażać innych na swoją głupotę, jeszcze innym najzwyczajniej ulżyło. W wyniku tej selekcji prawie naturalnej o dwóch pasożytów będzie na świecie mniej. Przeludnienie mamy.

Gnana prędkością huraganową informacja dotarła w kilka minut do sklepiku u Zosi. Życzliwa wszystkim i z natury spokojna właścicielka owego biznesu Zosieńka, miała nieszczęście mieszkać obok Janusza. Na wieść o wypadku osłabła, zbladła i siadając na koszu z makaronem złapała się za serce. Oprzytomniała w jednej sekundzie, przeprosiła znajdujących się w sklepie  klientów, zamknęła go i poleciała do domu. Plotki mają to do siebie że nigdy nie są dokładne i Zosia obawiała się czy posiada jeszcze płot, czy tylko wielką dziurę. Dopadła roweru i co sił w nogach skierowała się w stronę domu. Opuszczeni znienacka ludzie nie mieli jej tego za złe. Zosia była lubiana wśród lokalnej społeczności.                                                                                                                          Po dotarciu na miejsce osłabła jeszcze bardziej, tym razem z ulgi, gdyż okazało się  że nic z jej dobytku nie ucierpiało. Na chwiejnych nogach weszła do kuchni, wyciągnęła z kredensu potężnej mocy wiśniówkę i bez namysłu oraz od serca nalała jej sobie do największego z posiadanych kieliszków i zdecydowanym ruchem wlała zawartość w gardło. Odsapnęła, rzuciła okiem na dom sąsiada widoczny doskonale z jej kuchni i nalała sobie jeszcze jedną bombę, którą wypiła równie zdecydowanie co pierwszą. Odetchnęła raz i drugi pełną piersią, schowała wiśniówkę, umyła kieliszek i postanowiła wrócić do sklepu żeby wywiesić kartkę o jego zamknięciu w dniu dzisiejszym. Nie miała siły stanąć za ladą. Wychodząc z domu zobaczyła coś czarnego, co turlało się pod uchylonymi drzwiami garażu sąsiada. Zaskoczyło ją to i nawet zaciekawiło, gdyż wielokrotnie była świadkiem ryków i pomstowania Janusza na domowników o nie zamknięty garaż. W pierwszej chwili pomyślała, że jej się przewidziało. Kiedy do czarnej kulki dołączyła druga, wstrząsnęła głową myśląc z szacunkiem o procentach wiśniówki. Chwilowe zaćmienie umysłowe odbiło się od dna i eksplodowało milionem myśli, skojarzeń i domysłów. W Zosię wstąpił duch o którego istnienie w życiu by się nie podejrzewała. Energicznym  krokiem wyszła z kuchni,  podeszła do furtki w dzielącym ich domy ogrodzeniu, a pozostałej z czasów licznych kontaktów z rodzicami Janusza, bez wahania skierowała się w stronę garażu i nie pozostawiającym żadnych wątpliwości co do zamiarów ruchem, pchnęła uchylone drzwi.                                                         Przeraźliwy krzyk dobiegający ze strony domu ofiary  wzbudził uwagę pracujących wciąż na miejscu policjantów. Stojący najbliżej źródła krzyku Tomasz podniósł głowę i zobaczył wychodzącą z garażu starszą, bladą niczym płótno kobietę, słaniającą się w dodatku na nogach. Bez namysłu wszedł na teren posesji i podszedł do niej dokładnie w tym momencie, kiedy nogi kobiety odmówiły posłuszeństwa i siłą bezwładu pociągnęły właścicielkę na ziemię. Zanim straciła przytomność, zdążyła wskazać drżącą ręką na garaż i wyszeptać dwa słowa. Barbarzyńca i ratunku. W obliczu przeżytego szoku, jej mózg litościwie zawiesił chwilowo działalność i wyłączył się. Zosieńka zemdlała.

Piekło które rozpętał Tomasz po wejściu do garażu stało się obiektem podziwu i zazdrości w samych czeluściach piekieł. Lucyfer i jego świta z przyjemnością patrzyli na energicznego chłopaka który nie bacząc na okoliczności oraz konsekwencje, rwał się do plackowatej pozostałości z Janusza, celem rozszarpania gnoja na strzępy. Tomasz, syn weterynarzy z powołania, wielbiciel wszelkich żyjątek oraz właściciel dwóch rozbrykanych kotów na własne oczy zobaczył coś, o czym jego rodzice opowiadali podczas rodzinnych spotkań. Krewkiego chłopaka dopadł jego szef i tylko dzięki jego wyjątkowej tężyźnie fizycznej, udało mu się powstrzymać furię przed zmarnowaniem sobie życia. Ruszy gówno, a za człowiek pójdzie siedzieć. Chyba że w tym wypadku za zbeszczeszczenie zwłok. Wciąż jeszcze ciepłych, ale jednak. Szkoda młodego. Omdlałą kobietą zajęli się panowie z pogotowia, a policja wkroczyła do garażu.

Trzy tygodnie po tym feralnym dniu, życie we wsi wróciło do swojego zwykłego rytmu. Skremowane strzępki Janusza zakopano, uklepano a nawet uprzątnięto gnijące niczym sam obdarowany, wieńce. Przywrócona do normalnych czynności życiowych Zosia wróciła do swojego sklepu w którym, co oczywiste, wciąż jeszcze miała większą niż normalnie liczbę klientów. Ludzi do czasów kolejnej sensacji ciągle jeszcze interesowały nie tak dawno minione wydarzenia tamtego dnia i wciąż chcieli i tym rozmawiać. Zosia, targana emocjami cierpliwie odpowiadała na pytania nie zapominajmy, klientów. W interesie musi być ruch.

I tylko życie rodziny Janusza stanęło na głowie. Wezwana przez oprzytomniałego, wściekłego Tomasza Straż dla Zwierząt przyjechała błyskawicznie. Zajęli się zwierzętami, odnaleźli rzucone jak szmatę ciałko Luny, troskliwie zajęli się nią i pozostałymi w garażu pieskami. Widok sprowadzonych do roli inkubatora suczek oraz warunki w jakich przebywały ze swoimi dziećmi na długo wyrył im się w pamięci, a nie pierwszy raz interwencyjnie odbierali zwierzęta. Równie troskliwie co Straż psiakami, wdową po Januszu zajęli się policja i prokurator. Doskonale zdająca sobie sprawę z działalności męża kobieta, na własne życzenie wpadła w nie lada kłopoty. Żeby tego było mało w trybie maksymalnie przyspieszonym musiała wyprowadzić się do mieszkających w innym województwie rodziców. Wieś dowiedziała się o pseudo hodowli i wieś tego nie przełknęła. Nie było dla niej wśród nich miejsca. Rodzice Tomasza podjęli się leczenia kilku najbardziej zaniedbanych piesków. W dwóch przypadkach potrzebna była ingerencja chirurgiczna, praktycznie w każdym dermatologiczna. Pieski po wyleczeniu trafią do schroniska i będą ogłaszane do adopcji.

Maleńki Książę przeżywał kolejne traumy. Znowu obcy ludzie brali go na ręce, został rozdzielony z rodzeństwem, nie było przy nim otulającej bezpieczeństwem matki…. Książę zamknął się w sobie. W każdym miejscu chował się po kątach, odmawiał jedzenia i zaczął pod siebie sikać. Nie wyglądało to dobrze.

Tomasz wpadł w odwiedziny do lecznicy rodziców akurat w chwili, kiedy Książę czekał na badania. Stalowoniebieskie oczy chłopaka spotkały się z przerażonym wzrokiem psa. Tomasz przepadł na wieki.

-Synku, czy Ty sobie poradzisz? – zmartwiona Krystyna spytała syna podczas niedzielnego obiadu, nakładając mu równocześnie słuszny kawał placka rabarbarowo – truskawkowego z kruszonką. -On ma poważne problemy, to jest pies wymagający, nie mamy z ojcem pewności czy Ci zaufa, czy przed Tobą otworzy – z czułością zmierzwiła Tomaszowi grzywkę i usiadła w fotelu. -My z ojcem jeszcze nie doszliśmy do etapu zaufania na tyle, żeby jego wizyta w lecznicy nie skończyła się problemami jelitowymi. To naprawdę trudny przypadek. – Daj chłopakowi spokój, – tubalnym głosem odezwał się milczący dotychczas Zenek. -Wiadomo że do opieki nad Księciem potrzeba kogoś cierpliwego i wytrwałego. Tego Tomaszowi nie brakuje. A my przecież pomożemy. Logistycznie też będzie łatwiej. Nie trzeba będzie wozić psa z siedziby Straży do nas tyle kilometrów, Tomasz może go do nas dowieźć w dziesięć minut. – Tak, mamo, ja wiem że dam radę, po prostu to wiem – rozentuzjazmowany chłopak zgubił z wrażenia kawałek kruszonki, który poturlał się po podłodze i zatrzymał pod stołem. – Nie pytaj mnie bo nie wiem skąd, ale mam przeczucie że on na mnie czeka, że ze mną będzie mu dobrze – stęknął, schylając się równocześnie po leżący na ziemi najlepszy kawałek z całego ciasta. Podniósł, dmuchnął i z przyjemnością włożył do ust. Co się dobre ciasto będzie marnować. Krystyna skrzywiła się na ten widok, ale znała swoje dziecko nie od dziś i tylko machnęła ręką. Nie zaszkodziło mu to w dzieciństwie, tym bardziej nie zaszkodzi teraz. Zenon nawet tego nie zauważył, zajęty wydłubywaniem z ciasta co większych kawałków kruszonki. -Postanowione, adoptuję go – Tomasz aż się poderwał z ekscytacji – I tak mamo, tak, wiem, nie już, nie od razu przecież. Będę tam jeździł, będę do Was przychodził, muszę mu pokazać że może mi zaufać – rozgorączkowany z podniecenia Tomasz upewnił w tej właśnie chwili swoich rodziców, że zasługuje na tego psa. Dokończyli ciasto, usiedli na tarasie przy kawie i zaczęli omawiać szczegóły. Nieświadomy swojego losu Książę siedział w siedzibie Straży pod biurkiem i próbował stać się niewidzialny. Znowu przyszli jacyś obcy ludzie.

Minęły dwa miesiące od powzięcia przez Tomasz decyzji o przygarnięciu Księcia, a realizacją. Cierpliwy i łagodny chłopak jeździł do Księcia codziennie, nawet jeżeli trwało to dosłownie pięć minut. Nie zrażał się początkami ich znajomości, które wbrew oczekiwaniom, okazały się być trudniejsze niż przypuszczał. Piesek ewidentnie miał traumę związaną z obecnością ludzi, reagował paniką na wyciągnięte w swoją stronę ręce, kulił się na dźwięk wydawanych, szczególnie przez dzieci i niektóre kobiety, wysokich tonów. Od razu stało się wiadome, że na tym etapie jego rozwoju te dwie grupy są wysoce niepożądane. Pierwszą jaskółką nie czyniącą co prawda wiosny, ale dającą nadzieję na poprawę, stała się pluszowa żółta kaczuszka, którą pewnego dnia Tomasz przywiózł Księciu. Czemu akurat żółta i dlaczego kaczka, na zawsze pozostanie słodką tajemnicą psiaka. Nauczył się już Tomasza na tyle, że nie kulił się drżąc niczym osika na wietrze, kiedy ten przychodził z wizytą. Doszedł do imponującego efektu, mianowicie siedział niczym czarny posążek, nie ruszając żadnym mięśniem i udając skamielinę. Ale siedział! Nie robił pod siebie, nie uciekał. To był ogromny sukces ich obu. Tomasz, uzbrojony w wiedzę na temat tego rodzaju zachowań, popartą niezachwianym poczuciem słuszności swoich działań, wspiął się na szczyty. Powoli, dzień po dniu, minuta po minucie, spokojnie i nie nachalnie, całym sobą pokazywał psu, że nie ma się czego obawiać. Cały personel Straży im kibicował. Aż nadszedł TEN dzień. Z pozoru, wydawać by się mogło, taki sam jak wszystkie przedtem. Nic nie zapowiadało spektakularnego sukcesu. Tomasz jak zwykle przyjechał w odwiedziny, Książę jak zwykle zamienił się w żywy posąg, Tomasz jak zwykle usiadł w dość dalekiej odległości i zaczął opowiadać psu co wydarzyło się w jego życiu od ich ostatniego spotkania. Jak co dzień opisał zjedzone w pośpiechu śniadanie, wyjawił kilka tajemnic służbowych, pogadał chwilę o pogodzie i w końcu ruchem praktycznie niezauważalnym, wyciągnął z torby kaczuszkę i postawił przed sobą. Tomasz i obserwująca ich z ukrycia pracownica Straży, która kibicowała chłopakom z całego serca, upodobnili się w jednej chwili do psa. Zamarli. Inicjatywa leżała po stronie zwierzęcia.

Troskliwie ale nie nachalnie zaopiekowany Książę, powoli dochodził do siebie. Nauczył się stałych bywalców swojego aktualnego miejsca pobytu, nadal jednak nie życzył sobie żadnych kontaktów a tym bardziej dotyku. Strach był silniejszy. Od dłuższego czasu zjawiał się też ten inny człowiek, obcy, inaczej pachnący. Już kiedyś go widział. Książę pamiętał zapach, kojarzył te oczy. Było w  nich coś, czego sobie nie uświadamiał, coś, co obudziło w nim nieznane dotąd uczucia. Książę doszedł do wniosku, że chyba chciałby się o tym człowieku dowiedzieć czegoś więcej. Nie wiedział czego, ale chciał. Od tej pory przestał uciekać na jego widok. Siadał, nieruchomiał, obserwował i słuchał. Tak, ten człowiek go intrygował. Dzień w którym pojawił się Tomasz z kaczuszką, był taki sam jak poprzednie. Książę ustawił już swój wewnętrzny zegar na godzinę przybycia chłopaka i nawet ze zdziwieniem spostrzegł, że na niego czeka. Dziwne. Wizyta, jak każda inna, pozwoliła psu słuchać przyjemnego, głębokiego głosu tego innego człowieka. Ludzie o takim głosie mówią „radiowy” Uczył się rozpoznawać emocje, wiedział kiedy słyszy coś zabawnego, kiedy Tomasz jest szczęśliwy, a kiedy przejęty. Bezbłędnie wyczuwał smutek. Na to reagował najmocniej. Kiedy tylko Tomasz się pojawił, Książę od razu wyczuł jego przygnębienie. Chłopak miał zdecydowanie kiepski dzień i przyjechał do psa żeby się wyżalić. Nie wiadomo komu bardziej, sobie czy psu, ale będąc w sklepie zauważył żółtą maskotkę, pomyślał że jest wyjątkowo pozytywna a on dzisiaj potrzebuje radości, kupił tę kaczkę i pojechał do Księcia.

Nie wiadomo jak to się stało, ale Książę nagle zobaczył przed sobą coś. Zaskoczony wyszedł z roli żywej skamieliny i drgnął. Uchem. Zdziwiony swoją niekontrolowaną reakcją mimowolnie spróbował przywrócić niepokorne ucho do porządku co zaowocowało ruszeniem całą głową. Książę zastygł, Tomasz zastygł, obserwująca ich dziewczyna zapiała ze szczęścia w duszy. Przez kilka sekund nawet powietrze zastygło w oczekiwaniu. Księciem wstrząsnęła jego niespodziewana reakcja. Wyszedł z roli! Emocje nim targające widać było jak na dłoni. Co zrobić? Uciec? Siknąć? Udawać że nic się nie stało? Czy może….. Nie, na pewno nie, nie ma mowy, to nie wchodzi w grę, nie, za wszelką cenę nie ruszę się! Gejzer nagromadzonych od wielu tygodni uczuć Księcia, eksplodował. Psiak się poddał. Wstał trochę niepewnie, gotowy w każdej chwili do odwrotu, na chwiejnych łapkach ruszył przed siebie i najzwyczajniej w świecie usiadł przed Tomaszem. Dzieliła ich już tylko żółta kaczuszka. Tomasz zauważył co prawda drgnięcie ucha, ale pomyślał że mu się przewidziało. Po tak długim czasie obłaskawiania psa, wydawało mu się to nierealne. Początkowy entuzjazm nie osłabł, zastąpiła go raczej świadomość długiej, krętej i być może wyboistej drogi którą ten przecudny pies musi pokonać żeby przekonać się, że są ludzie którzy nie krzywdzą i można obdarzyć ich zaufaniem. Tomasz spodziewał się minimum roku zabiegania o psie względy.

-Witaj mój maleńki – z największą czułością na jaką stać człowieka odezwał się chłopak. Łzy płynęły mu po twarzy ciurkiem, a serce waliło niczym oszalały sztorm w stojące mu na drodze molo.  – Witaj piesku, jestem Tomasz. Zaprzyjaźnimy się? Zaskoczony własną odwagą Książę pokiwał łebkiem, jakby strząsał z siebie ostatnie ślady złego snu. Siedzący po drugiej stronie kaczuszki człowiek, ponownie go zaskoczył. Tej nuty w jego głosie to jeszcze nie słyszał. Koniecznie musi się jej nauczyć i zapamiętać. Podoba mu się.  Spłakany, nie wstydzący się tego  w żadnym calu Tomasz nie był w stanie uwierzyć w to co widzi. Gdzieś na obrzeżach świadomości krążyła mu myśl że się powtarza, że w kółko mówi to samo, ale nie miał już na to wpływu. Tak bardzo pragnął pokazać temu psu swoje uczucia, że gotów był stanąć na głowie, jeżeli tylko miałaby to w czymkolwiek pomóc. Tymczasem w psie zachodziły zamiany, o które on sam siebie nie podejrzewał. Galopada myśli, emocji i nieznanych mu odczuć przetoczyła się przez jego wnętrze z taką prędkością, że nie był w stanie z nimi już dłużej walczyć. Zaskomlał cichutko, tęsknie, podszedł do tego innego niż wszyscy człowieka i dotknął nosem jego ręki. Przez chwilę poczuł się jakby znów miał swoją mamę przy sobie. Bliski omdlenia Tomasz na ten widok zareagował tak, jak reaguje każdy człowiek na widok swojego pieska. Mimowolnie podniósł rękę i pogłaskał go po głowie. Delikatnie z uczuciem, niczym płynąca po niebie chmurka muskająca korony drzew. Książę poczuł dotknięcie i w tym momencie opadła z niego ostatnia warstwa obronna. Jedyne do czego mógł porównać to uczucie, to myjący go delikatnie język matki. Do psa dotarło znaczenie tego gestu, a w nich obu objawiło się poczucie przynależności do kogoś. Do swojego psa i do swojego człowieka. W ten właśnie sposób rodzi się miłość.

Dwie znane na osiedlu straganiary, blondyny raczej nie z urodzenia a z farby, matka z córką, gnały na złamanie karku z domu do windy, żeby natychmiast, przypadkiem oczywiście, znaleźć się na trawniczku pod blokiem. Malująca wściekło – różowym lakierem paznokcie u stóp Bernadetta, w skrócie Benia, wydarła gębę na pół osiedla do uzupełniającej w toalecie papier toaletowy córki Mariolki , żeby natychmiast założyła buty, bo ten przystojniak z psem wyszedł na spacer i gruba Jolka właśnie z nim rozmawia. Zagięła parol, znaczy się. Mariolkę poderwało, dwie rolki papieru odturlały jej się po podłodze kiedy rzuciła wszystko na dźwięk głosu matki. Słowicze trele to przy nich niewyraźny i dochodzący z oddali szept. -Nie mogłaś szybciej zauważyć?, – Mariolka dla odmiany wyprodukowała z gardzieli pawi skrzek.- Po jaką grzybicę siedzisz tyle na tym balkonie? Przecież wiesz że on mi się podoba, policjant i samotny, nie będziemy do końca życia razem mieszkać! – gdakała niczym urażona kwoka, szukająca swoich ulubionych chodaków, córka. – No szybciej, szybciej, bo nam ucieknie -nie zwracając uwagi na pyskujące dziecko Benia, zakładała pod windą swoje ukochane, gumowe klapeczki. Gruba Jolka nie zaprzyjaźni się z nim wcześniej niż my!

Wyprowadzający na spacer psa Tomasz, zauważył w pobliżu swoją sąsiadkę z piętra, Panią Jolę. Całkiem niedawno Pani Jola przeszła na zasłużoną emeryturę i wychodziła ze swoją jamniczką na spacer w mniej więcej tych samych godzinach co Tomasz z Księciem. Najczęściej mijali się pod sąsiednim blokiem, rozmawiali chwilę i każde szło w swoją stronę. Tomasz zwrócił na nią uwagę podczas pierwszego, prawie nocnego wyjścia z Księciem, kiedy na spokojnie przy niewielkiej liczbie  kręcących się po osiedlu osób, chciał pokazać psu jego nowy teren. Od ich pierwszego fizycznego kontaktu, piesek przebył daleką drogę i odbył niesamowicie długą podróż z czeluści samotności w ramiona miłości i bezpieczeństwa. Każda wspólnie spędzona chwila utwierdzała ich w poczuciu dobrze podjętej decyzji i właściwie ulokowanych uczuć. Jamniczka Pani Joli, siedmioletnia suczka imieniem Oleńka, głucha od urodzenia i niewidoma od dwóch lat, była jej oczkiem w głowie. Emerytowana nauczycielka matematyki,  a zarazem ogromna miłośniczka psów  była niezwykle wyczulona na wszelkie znaki z nimi  związane. W jednej chwili zauważyła i zrozumiała żółtą wstążeczkę przyczepioną do smyczy Księcia. W przeciwieństwie do innych osób, mieniących się wielbicielami psów, doskonale rozumiała i respektowała kolory wstążeczek przypiętych do ich smyczy. Jej ukochana Oleńka miała białą. -Dzień dobry Pani Jolu, witaj Oleńko – Tomasz powitał sąsiadkę stając równocześnie w bezpiecznej od nich  dla psa odległości. Książę na swój sposób, z niewielkim ale jednak dystansem, zaprzyjaźnił się z Oleńką i w tylko dla psów słyszalny sposób, wymieniał z nią właśnie wszystkie ploteczki. -Dzień dobry Tomaszku – Pani Jola serdecznie ale też z ogromną sympatią powitała młodego sąsiada.- Czy mnie się wydaje, czy Książę usiadł dzisiaj trochę bliżej Oleńki niż ostatnio? – z pełnym zrozumieniem spytała chłopaka. -Ach, Pani Jolu, sam nie wiem co o tym sądzić. Niekiedy Księciunio zachowuje się tak, jakby tę żółtą wstążeczkę mógłbym zawiesić na kołku, a w następnej chwili i pięć takich byłoby mało – odrzekł dumny z postępów psa, Tomasz. – Czasu, kochany, czasu i tylko tego mu potrzeba, – zawyrokowała Pani Jola, patrząc z czułością na tych dwóch dżentelmenów. – Czasu, a wszystko się ułoży – dodała ciut nieobecnym tonem, wspominając jedną ze swoich uczennic, niejaką Joannę, której mózgownica była wyjątkowo impregnowania na zawiłości tej najpiękniejszej, wykładanej przez Panią Jolę,   nauk. -Oby, Pani Jolu – uśmiechnął się z sympatią do starszej kobiety Tomasz. Żeby tylko wszyscy rozumieli ideę żółtej wstążeczki – westchnął, wspominając niedawne spotkanie z parą straganiar z sąsiedniego bloku.  Podczas jednego z pierwszych spacerów z psem, miał wątpliwą przyjemność zderzenia się jego oczekiwań z ich wyobrażeniami, co i komu wolno w stosunku do obcych psów. Sporych rozmiarów żółta, ostrzegawcza wstążeczka przyczepiona do smyczy psa, sygnalizuje wyraźnie – ten pies, w szeroko pojętym znaczeniu potrzebuje przestrzeni – w skrócie – NIE PODCHODŹ, NIE DOTYKAJ. Straganiary miały na to swój własny argument – mieszkamy tu od zawsze, znamy wszystkie psy z imienia, będziemy witać się z każdym, bo dokładnie to od zawsze robimy! Tłucz człowieku łbem o ścianę i gryź z wściekłości tynk. Istnieją niestety ludzie którzy zawsze i w każdej sytuacji wiedzą lepiej. Nie lepiej dla psa który się boi, nie dla agresywnego w stosunku do ludzi, nie dla takiego w trakcie szkolenia czy służby… Dla siebie. Bo przecież od zawsze to robiły i jakoś nikt nie protestował, nikomu nie przeszkadzało….Będą dalej witać się z każdym psem z osiedla i już!

-Przepraszam Cię najmocniej Tomaszku, ale muszę się już pożegnać, czas na mnie – po chwilowej przerwie w rozmowie odezwała się Pani Jola, patrząc wymownie w stronę wyłaniających się z bramy straganiar – Och, Pani Jolu, ja też mam pilne sprawy do załatwienia – w tym samym czasie Tomasz dostrzegł zagrożenie i postanowił maksymalnie je zminimalizować. Uśmiechnęli się do siebie smutno acz z pełnym zrozumieniem, i krokiem jednostajnie przyspieszonym oddalili każde w swoją stronę. Żadne z nich nie było gotowe na  słowicze trele przeplatane pawim skrzekiem z każdą nutą na wysokim C.

-Tomasz, Tomasz, halo, Panie Tomaszu, proszę Pana – zadrżały w oknach szyby na dźwięk głosu pędzących w stronę chłopaka blondyn – Halo, halo, niech się Pan zatrzyma, Panie Tomaszu! – na ostatnim oddechu straganiary dopadły swoją ofiarę. -O jaki piękny piesek, o jaki śliczny, a dasz się pogłaskać, a może posmyrać, nie smyra się psa, smyra się kota, co Ty mamuś, nie wiesz, o mój boże, nooo ale on jest piękny, zacałuję na śmierć! – piały w bezrozumnym i nachalnym poczuciu iż wiedzą lepiej, Benia i Mariolka. Do tępych zakutych łbów im nie przyszło, że niweczą właśnie miesiące pracy Tomasza nad Księciuniem, miesiące pobierania przez Księcia nauk z asymilacji wśród ludzi. W jednej chwili zniszczyły cały włożony w poprawę jakości życia pieska, wysiłek.

Tomasza zatchnęło i zareagował o sekundę za późno. Książę zaskomlał niczym rażony batem, schował  się za nogami Tomasza i ze strachu, od wielu miesięcy tego nie czyniąc, nasikał pod siebie. Przez dwie bezmyślne baby, cały trud i wysiłek pokazania psu że ludzie nie są źli i nie zrobią mu krzywdy, został zniweczony.  Przez te  dwie bezmyślne krowy, którym wydawało się, że im wolno, bo przecież wiedzą lepiej.

 

Wasz Kubuś.

Artykuł Historia żółtej wstążeczki pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/historia-zoltej-wstazeczki/feed/ 0 Dwa światy https://rozmowyzkotem.pl/dwa-swiaty/ https://rozmowyzkotem.pl/dwa-swiaty/#respond Mon, 31 Oct 2022 20:58:15 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1243   Zygmunt zaczął się budzić. Powoli i niechętnie jego świadomość odbierała coraz więcej impulsów. Pierwszy i najsilniejszy bodziec okazał się być promieniem słońca padającym centralnie na nos. Pociągnął  nim kilka razy i uznał temperaturę otoczenia za wystarczająco przyjemną żeby nie opuszczać wygrzanego posłania. Przeciągnął się leniwie, ziewnął niczym krokodyl u dentysty i doszedł do wniosku, …

Czytaj dalej „Dwa światy”

Artykuł Dwa światy pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]>  

Zygmunt zaczął się budzić. Powoli i niechętnie jego świadomość odbierała coraz więcej impulsów. Pierwszy i najsilniejszy bodziec okazał się być promieniem słońca padającym centralnie na nos. Pociągnął  nim kilka razy i uznał temperaturę otoczenia za wystarczająco przyjemną żeby nie opuszczać wygrzanego posłania. Przeciągnął się leniwie, ziewnął niczym krokodyl u dentysty i doszedł do wniosku, że czas najwyższy ułożyć się na drugim boku. W połowie obrotu znieruchomiał a do mózgu dotarło kilka innych doznań które zaciekawiły go na tyle, żeby się nimi głębiej zainteresować. Poczuł wysoce przyjemną, dobiegającą z bliskiej odległości woń posiłku i z zadowoleniem stwierdził że czas coś zjeść. Otworzył oczy i rozglądnął się ciekawie po nieznanym mu otoczeniu.

 

Z niewielkiej odległości acz krokiem spokojnie przyspieszonym zbliżał się do Zygmunta Konrad, zwany przez przyjaciół Kondziem.  Jako długoletni już mieszkaniec tego przybytku, miał za zadanie witać nowo przybyłych. Nie uważał tego za uciążliwy obowiązek. Był ciekawski plotek i opowieści snutych przez oszołomionych nowych i już dawno zauważył, że im więcej dowie się o słabościach nieostrożnych przybyszów, którzy klepią jęzorem na prawo i lewo, tym celniej im później dowali. Kondzio, piękny, uroczy i w gruncie rzeczy towarzyski chłopak, był też typową mendą i nie odmawiał sobie uszczypliwości w stosunku do pozostałych. Lata później, kiedy zostali przyjaciółmi i poznali swoje matki, Zygmunt doszedł do wniosku, że Kondzio ma to po matce. Ale to nie czas i miejsce na wybieganie w przyszłość. Aktualnie Zygmunt próbuje ogarnąć swoją nową rzeczywistość, a Kondzio dowiedzieć się co tam słychać w wielkim świecie.

 

-Nic mnie nie boli – zdumiał się zaskoczony Zygmunt kiedy przyparty przez fizjologię udał się do toalety. Nie boli, mogę się wysikać – zaskoczony próbował zrozumieć zjawisko, ale nie dane mu było zbyt długo się nad tym zastanawiać. Usłyszał czyjeś kroki , poderwał na dźwięk otwieranych drzwi  i wybiegł z toalety. W drzwiach stał już ciekawy nowego, Kondzio. Zygmunt zbliżał się do niego z milionem pytań na końcu języka, ale chwilowo zamarł, gdyż menda Kondzio, świadom efektu jaki za każdym razem wywołuje widok za drzwiami, specjalnie ich za sobą nie zamknął. Oczy Zygmunta poczęły rosnąć w trybie momentalnie przyspieszonym. Ponad głową wciąż stojącego w drzwiach Kondzia widoczny był skąpany w słońcu świat. Świat idealny. Z miliona pytań buzujących w Zygmuncie w ułamku sekundy zrobiły się dwa. Nie był w stanie zdecydować się które jest ważniejsze. Stanął niczym słup soli, wywalił ze zdziwienia język i zafascynowanym wzrokiem śledził okalającą horyzont tęczę, której blaknący już koniec mieścił się gdzieś za jego plecami. Zygmuntowi uruchomił się mózg, przyjął do wiadomości że zanikający kawałek tęczy prowadzi pięknym i równym łukiem do niewidocznego drugiego jej końca i im bardziej znika, tym więcej on rozumie. Poczekał z rozdziawioną paszczęką na koniec tego widowiska i już nie musiał o nic pytać. Wraz z zamknięciem się za nim Tęczowego Mostu, Zygmunt otrzymał odpowiedzi na wszystkie swoje nie zadane pytania. Schował język i odwrócił się do przeczekującego to zjawisko Kondzia, który z racji doświadczenia nie przeszkadzał nowemu w tym swoistym oświeceniu. Usiadł sobie w progu, podniósł łapkę i ze stoickim spokojem mył dupę. W jego mniemaniu ten nowo przybyły nie różnił się od całej rzeszy przybywających tu codziennie kotów. Skończył ablucje, obwąchali sobie z Zygmuntem podogony i wyszli z domku, nad którego wejściem pięknie i wyraźnie było napisane jego imię. Kondzio, przedstawiając mu najbliższych sąsiadów i tłumacząc panujące Za Tęczowym Mostem zwyczaje, prowadził go do najbliższej karmodajni. Nikt nie wnikał skąd, przez kogo i kiedy, pojawiało się tam jedzenie. Wiadomo natomiast było, że miejsce uwzględniało każdą kocią potrzebę, począwszy od gatunku karmy, poprzez wielkości porcji, porę jedzenia aż do miejsca w którym to rzeczony sierściuch życzył sobie owo pożywienie spożywać. Indywidualiści, którzy preferowali jedzenie w samotności i z dala od innych budzili się po prostu któregoś dnia z podstawioną we właściwym miejscu miską. Z kuwetami było łatwiej, to wiadomo. Żaden kot nie lubi jak inny przygląda się tej chwili znieruchomienia i skupienia na pyszczku, kiedy właśnie z podogona wyłaniają się niestrawione resztki. W końcu nazwa koci raj zobowiązuje. Żaden który tu trafił nie miał powodów do narzekań.

 

Bywały jednak sytuacje, kiedy poprzednie, ziemskie życie stawało kotu przed oczyma. Dotyk kochającej ręki, smyranie i czułości jawiły się kotu tak intensywnym wspomnieniem, że musiał, bez względu na wszystko musiał dać znać swojemu człowiekowi, że u niego jest wszystko w porządku i żyje szczęśliwy, zdrowy  w świecie w którym nie istnieją choroby. Kot Za Tęczowym Mostem zapomina swoje poprzednie życie. Nie wynika to z braku miłości do człowieka, niewdzięczności czy żalu za uśpienie. Taka jest natura każdego stworzenia. Nie można i nie powinno się żyć przeszłością. Nie dajemy sobie wtedy szans na rozwój, na postawienie kroku w przód. Wieczne rozdrapywanie ran i zastanawianie się co by było gdyby, do niczego dobrego nie prowadzi. Przeszłość jest ważna, istotna dla tego kim jesteśmy i kim się staniemy, kształtuje nas i stawia podwaliny naszych życiowych fundamentów. Szanujmy ją, pielęgnujmy pamięć, ale nie pozwólmy zdominować. Nie inaczej ma się sytuacja wśród tych, którzy opuścili ten padół. Rozpoczynają nowe życie, nowe wcielenie, bogatsi o doświadczenia z poprzedniego, ale jednak z czystą kartą. Nostalgia i tęsknota to nic złego, a może pojawić się w najmniej spodziewanym momencie. Każdemu przysługuje jedna wizyta w poprzednim życiu i przekazanie informacji bliskim, że mogą spać spokojnie. Na to potrzeba jednak czasu. Mame Zygmunta, znana później jako Mame Kubusia i ferajny, ma na ten temat swoją własną teorię, którą głosi wszem i wobec .Uważa ona że zmarły , który przychodzi do nas we śnie, zadomowił się w swoim nowym miejscu na tyle, że nie grozi mu rozpacz i zamknięcie w czasie który przeminął. Są tacy którzy przyjdą bardzo szybko, są też inni, którzy potrzebują zdecydowanie więcej czasu. Przychodzą zawsze, a że ludzie nie zawsze potrafią to dostrzec…

 

Zygmunt zadomowił się Za Tęczowym Mostem bardzo szybko. Po pierwszym niedowierzaniu i czasie spędzonym na poznawaniu nowej rzeczywistości, poczuł pewnego ranka nieznane mu dotąd uczucie. Obudził się z drugiej już drzemki, przeciągnął uczciwie aż zadrgał mu czubek ogona i poczuł lekki dreszcz. Nadciągnął niespodziewanie, niczym pojedynczy powiew wiatru w bezwietrzny dzień. Skubnął gotowanego kurczaka, umył się porządnie po posiłku i udał do mieszkającego po drugiej stronie zagajnika przyjaciela. Kondzio był  w swoim żywiole. Za Tęczowy Most przyszła właśnie wyjątkowej urody koteczka i w Kondziu odezwało się znane wszystkim kotom pragnienie pokazania światu, że jest się najlepszym. Koteczka w transie przeszła swoją ostatnią drogę, nieświadoma położyła w nowym domku i zadufany w sobie tyłkolizacz wiedział, że ma wystarczająco dużo czasu na dopracowanie swojego wdzięku do perfekcji. Wyszorował futro, obgryzł starannie paznokcie w tylnych łapkach, pobawił się pojawiającą się niczym relikt poprzedniego  życia marynowaną pieczarką i uruchomił pozycję „wielkie wejście” nr 5. Koteczka ocknęła się niczym jakiś czas wcześniej Zygmunt, podeszła do Kondzia z takim samym wyrazem pyszczka i dokładnie tak samo jak wszystkie inne koty zastygła w środku swoistego spektaklu, kończącego jej ziemskie wcielenie a rozpoczynjącego to nowe. Gasnąca łuna Mostu rozrzewniła Zygmunta ale też przypomniała mu w jakiej sprawie przyszedł do przyjaciela. Z rozrzewnieniem przeczekał cały proces zapoznawczy, uznał że Kondzio nawet jak na siebie, mocno przesadził i zawyrokował, że już wystarczy. Nie patrząc na tego narcyza, ani tym bardziej na nową w stadzie, nie zainteresowany zupełnie niczym ruszył w stronę przyjaciela sprawiając wrażenie, jakby chciał go ominąć. Podszedł już wystarczająco blisko żeby zainicjować kontakt fizyczny, ale na tyle daleko, żeby zapatrzony w koteczkę i siebie Kondzio go nie zauważył. W idealnie wyliczonym momencie strzelił Kodziowi łapką z liścia. Kondzia poderwało z wrzaskiem właściwym dla zaskoczonego kota. Sierść stanęła mu na sztorc, ogon zamienił się w szczotkę do czyszczenia butelek a wygięty w łuk kręgosłup samoistnie przestawił tylną część ciała Kondzia o trzy kroki w prawo. Prysł czar, Most się schował, koteczka wzdrygnęła i została przejęta przez czekającą na nią siostrę. Wściekły Kondzio zasyczał na Zygmunta

– Chcę do Mame – odezwał się Zygmunt i cała wściekłość Kondzia rozpłynęła się niczym sorbet wiśniowy na gorącej patelni. – Zobaczyłem ją dzisiaj i muszę ją odwiedzić, wyjaśnił. Kondziowy ogon począł wracać do normalnego wyglądu.

– Musisz udać się w podróż – popatrzył uważnie na przyjaciela. –Chodź, musimy Cię przygotować , dodał i nie oglądając się za siebie ruszył w stronę Zygmuntowego domu.  – Ja chciałem odwiedzić Mame, dlaczego do domu? – zaoponował Zygmunt, narażając się tylko na pogardliwe prychnięcie Kondzia. – A Ty uważasz że na dworzec Cię zaprowadzę? Kocie, to nie ten świat, tu podróżujesz inaczej – zastrzygł z wyższością uchem, znieruchomiał z kotu tylko wiadomego powodu i po kilku sekundach ruszył dalej. Dotarli na miejsce. – Właź, połóż się i możesz iść – zadysponował, odwrócił się do przyjaciela zadem pokazując w pełnej krasie perskie oko. – Idź, tylko nie siedź za długo i nie staraj się rozmawiać, pamiętaj, to ważne – uznał wyjaśnienia za wystarczające i oddalił się w przeciwną niż zamierzał stronę. Potrzeba Zygmunta skontaktowania się z poprzednim wcieleniem przestała wchodzić w krąg jego zainteresowań. – Żeby tylko nie siedział tam za długo i na litość Matki Natury, nie gadał do nikogo – fuknął z mieszaniną złości, troski i żalu. – Naiwniacy, fuczał sobie dalej pod wibrysem. Gdyby to było takie proste, takie odwiedziny… Potrząsnął łebkiem, pomyślał o, dla odmiany zwykłej pieczarce i po chwili turlał nią sobie wesolutko przed sobą. – Gdyby to było takie proste….

Zdezorientowany Zygmunt nie bardzo wiedział co robić. Chciał powiedzieć Mame żeby się o niego nie martwiła, ale jak ma to zrobić leżąc we własnym domku i we własnym łóżku. Zirytował się i począł przypominać wszystkie przyjemne chwile poprzedniego życia. Natarczywość tych myśli lekko go zaskoczyła a w pewnym momencie przeistoczyła w pewnego rodzaju obsesję. Nie był w stanie o niczym innym myśleć.  Wszedł na ścieżkę wspomnień.  – Ała, ała, to boli – wrzasnął niespodziewanie czując wszechogarniający go ból pęcherza. Rozerwie mnie, ratunku, to boli! – miauczał rozdzierająco wiedząc równocześnie, że ta droga prowadzi tylko w jedną stronę. Poprzez ból, cierpienie ostatnich chwil w poprzednim świecie, poprzez nie dające opisać się słowami doznanie własnej śmierci z trudem i mozołem, łapka za łapką, przedzierał się przez mur oddzielający dwa światy.  Zaskakującym dla postronnego obserwatora musi być widok leżącego w pozycji typu rozlazła plama futra, kota który skręca się z bólu, głośno przy tym płacząc. Granicę światów wyznacza nasza podświadomość, to ona nie dopuszcza do swobodnego jej przekraczania. Tak jak nie wchodzi się do tej samej rzeki, tak nie wraca do miejsca z którego się odeszło. Zygmunt w ułamku sekundy ponownie poczuł ukłucie ostatecznego zastrzyku, nie dający się opisać ból zatkanego pęcherza i rozpacz płaczącej Mame wiozącej go do weta na odetkanie. Zrozumiał mechanizm rządzący światem. Wiedział że tę podróż dokończy, ale będzie to tylko krótka chwila, muśnięcie wspomnieniem i na pewno nie odezwie się ani słowem. Jego życiowa energia kurczyła się podczas tej wyprawy w zastraszającym tempie i ze zdumieniem graniczącym z pewnością odkrył, że próba pokazania się Mame jak wcześniej planował oraz odezwania się do niej, nie pozwoli mu wrócić. Zawiśnie jako nieokreślony byt w pustce pomiędzy światami, a na to nie może sobie pozwolić. Zostało mu jeszcze pięć wcieleń i musi je przeżyć zgodnie z planem. O tym że dotarł na miejsce dowiedział się, kiedy wyłonił się z nicości w nieznanym sobie miejscu. Jego Mame też była jakaś inna. Dużo starsza niż te parę chwil temu, kiedy odchodził. Zdumiał do widok dwóch kotek, jednej burej z białymi skarpetkami lekko dziurawymi i drugiej trikolorki, które spały sobie smacznie, przytulone z obu stron do jego Mame. – Ale jak to? – zaskoczony odezwał się niespodzianie. Starsza kotka Pchełka, zastrzygła uchem i podniosła głowę. – Przyszedłeś po mnie? – zapytała spokojnie. Zygmunt ze zdziwieniem pomyślał że jeszcze nie teraz, ale już niedługo się spotkają. – Nie, jeszcze nie  – odparł i zamilkł, nie bardzo wiedząc co ma powiedzieć. – Ja wiem że to już niedługo – powiedziała spokojnie Pchełka, dla której nadchodzące grudniowe święta miały być tymi ostatnimi. – Poszukasz jej kogoś na moje miejsce? – zapytała z nadzieją. Jesteśmy razem osiemnaście lat, ona mnie kocha i będzie cierpieć – przerwała wypowiedź żeby położyć łapkę na zaczynającej wiercić się Mame. -Jak chcesz się jej pokazać, zrób to teraz, zaczyna się budzić – odezwała się niespodziewanie leżąca do tej pory w milczeniu na Mame biodrze Psotka. – Obudzisz ją i Cię nie zobaczy, a czuje że jesteś – poparła Psotkę Pchełka i cała trójka zamilkła wpatrując się intensywnie w łączącego ich swoją osobą człowieka.- Wchodzę – zadecydował Zygmunt i w tym samym momencie śpiąca Mame zobaczyła swojego pierwszego kota. – Zygmunt, Zygmunt – zawołała przez sen i wyciągnęła rękę chcąc go pogłaskać. Znieruchomiały kot zawarł w oczach wszytko co chciał, a czego nie mógł  jej powiedzieć. Nie martw się o mnie, jest mi dobrze, jestem zdrowy i szczęśliwy, mówiły jego oczy.  Mieszkam w pięknym miejscu w którym dbają o mnie , nie martw się o mnie nie martw…Zygmunt poczuł że słabnie i musi wracać. Im bliżej było Mame do wybudzenia się ze snu, tym szybciej nadchodził moment powrotu. – Przyjdzie Kawa która nie pozwoli jej się załamać a potem Maksio który nauczy Kawę być kotem – Nie wiadomo skąd pojawiły się w nim słowa i zdążył przekazać je dwóm obcym kotkom leżącym obok jego Mame. Nagłe szarpnięcie i znany mu sprzed chwili ból oznajmiły czas powrotu. Po kilku trudnych chwilach wyczerpany, zziębnięty i głodny jak wilk kot ocknął się w swoim domku. Przy wejściu siedział Kondzio myjący w milczeniu łapkę. -Nigdy więcej – wydyszał ostatkiem sił Zygmunt. -To dlatego światy się nie łączą, nigdy więcej – ostatnim tchem wydyszał do wciąż milczącego Kondzia i nie zwracając uwagi na pełną jedzenia miseczkę padł przed domkiem i zasnął.

– Zygmunt, Zygmunt, widziałam go, Tate, widziałam, nic mu nie jest, jest cały i zdrowy – zaryczana ze szczęścia Mame szarpała za rękaw śpiącego wciąż Tate. – Uhum, dobrze, tak, dobrze – zamruczał uspokajająco przez sen Tate i przytulił żonę. – Sama mówiłaś że każdy kiedyś przychodzi – dodał już niewyraźnie i oddalił się we własny sen. – Widziałam go, nic mu nie jest – rozentuzjazmowana Mame szeptała do leżącej obok niej Pchełki. – Wiem co widziałam – dodała, jakby chciała samą siebie przekonać i zasnęła, wyciszona uspokajającym mruczeniem Pchełki. – Wiem, ja też – uśmiechnęła się pod wibrysem kotka i ucieszyła na wieść o swojej następczyni. – Kawa, Kawa? Kaawaa…. – próbowała tego imienia, stwierdziła że jej się podoba i tuląc główkę do głowy Mame, pozwoliła sobie na odpłynięcie w sobie tylko znane obszary sennych marzeń. Wiedziała że niedługo spotka się z niespodziewanym nocnym gościem.

Lata później Zygmunt, Pchełka i Psotka patrzyli ze zdumieniem na przybycie ostatniego dotychczas członka ich stada. Za życia delikatna, spokojna i niewinna na pyszczku koteczka bardzo dobitnie dała znać na moście, że natychmiast musi wrócić i powiedzieć  swojej Mame , że dziękuje jej za opiekę i przeprosić za zatrważający brak zaufania, który okazywała jej przez całe dwa lata. Drobniutka z wyglądu acz twarda z charakteru Amelka dopięła swego. Przyśniła się Mame po miesiącu od odejścia i obie mogły pójść w swoich życiach dalej.

W świecie który zostawiły jest pewien szczególny czas, czas który żywi poświęcają swoim zmarłym bliskim. Pamięć i miłość powodują że wiecznie zabiegani, nie mający chwili żeby zadzwonić do bliskich ludzie, wsiadają w samochody, pociągi czy też w komunikację miejską i obładowani torbami pełnymi zniczy, wkładów i zapasowych zapalarek w jednej ręce, targając w drugiej donice dorodnych chryzantem zatrzymują się w tym życiowym pędzie nad grobem kogoś, dla kogo czas nie ma już znaczenia bo przestało go mu brakować. Członkowie bliższej czy dalszej rodziny, nierzadko skłóceni śmiertelnie, pełni niewypowiedzianych pretensji do świata i siebie nawzajem, stają obok siebie w króciutkiej chwili zawieszania broni, modląc się o spokój duszy tego, kto kiedyś był im bliski.

Za Tęczowym Mostem panuje wtedy wielkie poruszenie. Uroczyste chwile, w których przeszłość łączy się z przyszłością splatając w uścisku z teraźniejszością. Ukochana babcia Mame, Maryla wraz z dziadkiem Walkiem siadają na werandzie na której wystawione są w różnych miejscach miseczki z jedzeniem. Wiedzą że za chwilę przybędą goście. Pierwszy pojawia się Zygmunt, od strony ogródka niespiesznym krokiem przychodzą Pchełka i Psotka. Zygmunt skubnie coś z miski, Pchełka usadowi się babci na kolanach, Psotka położy obok nóg dziadka. Na końcu, trochę niepewnie i z lekką obawą nadejdzie Amelka.  Porozmawiają, powspominają czas z łączącą ich osobą. W pewnym momencie zamilkną. Wiedzą że zbliża się ta chwila, ta jedyna  szczególna, łącząca ich chwila, kiedy targająca z samochodu torbę ze szczotką, zmiotką i baniakiem z wodą Mame, oraz dźwigający dorodne chryzantemy w wesolutkim, żółtym kolorze Tate, pojawią się na cmentarzu żeby posprzątać im grób.

 

Wasz Kubuś

 

 

Artykuł Dwa światy pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/dwa-swiaty/feed/ 0 Szary. Junior, Dżejdżej, Dżordż….Część druga, ostatnia. https://rozmowyzkotem.pl/szary-junior-dzejdzej-dzordz-czesc-druga-ostatnia/ https://rozmowyzkotem.pl/szary-junior-dzejdzej-dzordz-czesc-druga-ostatnia/#respond Sun, 24 Jul 2022 20:44:06 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1216 Maleńka szara kuleczka wierciła się w dłoniach Mame, kiedy ta dotarła w końcu do domu szwagierki. Ruchliwy i ciekawski kociak roztopił jej serce lepiej niż Gesslerowa klarowane masło.  Nieważne kto go weźmie, ja i tak będę pierwsza, przyszła jej do głowy myśl, która w przyszłości będzie targać wątrobę Joanny, gdyż Mame nie pozwoli jej o …

Czytaj dalej „Szary. Junior, Dżejdżej, Dżordż….Część druga, ostatnia.”

Artykuł Szary. Junior, Dżejdżej, Dżordż….Część druga, ostatnia. pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> Maleńka szara kuleczka wierciła się w dłoniach Mame, kiedy ta dotarła w końcu do domu szwagierki. Ruchliwy i ciekawski kociak roztopił jej serce lepiej niż Gesslerowa klarowane masło.  Nieważne kto go weźmie, ja i tak będę pierwsza, przyszła jej do głowy myśl, która w przyszłości będzie targać wątrobę Joanny, gdyż Mame nie pozwoli jej o tym zapomnieć. Szczególnie w momentach, kiedy wedle jej oceny skąpa matka będzie reglamentować zdjęcia malucha. Czyli często. Na razie jednak czekała ich droga do Wrocławia i wizyta u weta na podstawowe badania. Powiadomiona o wszystkim Ewa dostała amoku i zaparła się, że zarezerwowany czy nie, kociak musi być przebadany i dopiero wtedy może ruszać w świat. Umieszczony w kontenerku w piernatach przewyższających te od księżniczki z odleżynami po groszku, przypięty pasami na honorowym miejscu pasażera, zajęty gryzieniem zabranych przez Mame chrupek, szary kociak ruszył w swoją pierwszą podróż.

-Lubisz Kazika? – spytała Mame ruszając spod bloku szwagierki. – Mam nadzieję, bo w opcji jest jeszcze Tina i Aretha, ale Arethę włączę wtedy kiedy stwierdzisz że nie lubisz jeździć samochodem. Nikt się tak cudownie jak ona nie darł i zapewniam Cię, że Ty też nie podołasz. W razie czego dam głośniej – prowadzony przez Mame monolog nie robił na kocie żadnego wrażenia. Rozglądnął się ciekawie po swoim tymczasowym lokum, zaaprobował wystrój wnętrza oraz miękkość podłoża i zabrał za jedzenie.  Mame odpaliła ” Tatę Kazika” i przy dźwiękach Baranka oraz Marianny z każdym kilometrem zbliżała się do Wrocławia. Następny ranek był miał być bardzo intensywny.

Kubuś i ferajna powitali nowe kocię z mieszanymi uczuciami. Za małe toto żeby pogonić, za małe żeby się z tym bawić. Właściwie na wszystko za małe. Jedyne co z tym  można zrobić, to omijać i poczekać. Mame wiedziała że tak będzie. Z jej obserwacji wynika, że nowo narodzone kociaki mają wśród stada swoisty okres próbny, niczym nowo zatrudnieni pracownicy. Przez trzy pierwsze miesiące życia mogą sobie na wszystko pozwalać a starsze osobniki z podziwu godną cierpliwością czekają aż rzeczony gówniak dorośnie i będą miały pewność że przeżyje. Wtedy przystąpią do żmudnego i trudnego procesu zwanego wychowywaniem. Tylko i wyłączenie od osobnika zależy ile to będzie trwało i z jaką intensywnością. Koty to jednakże mądre stworzenia i w większości przypadków nauka idzie im szybko i sprawnie. Idąc tym tokiem rozumowania, wszystkie koty w domu omijały grzdyla szerokim łukiem żeby się niepotrzebnie nie denerwować i jakoś te trzy miesiące przetrwać. Nie miały wszak pewności, jak długo będzie z nimi mieszkał. Na szczęście dla wszystkich, skończyło się na trzech dniach. Po wizycie u weta, zrobieniu wszystkich badań i stwierdzeniu że to na pewno chłopak i ma około sześciu tygodni, mógł wyruszyć w swoją drugą, najważniejszą w życiu podróż. Do swojego domu, do przebierającej ze zniecierpliwienia nóżkami matki Joanny, Tosi i Zuzy, oraz do jeszcze jednego, bardzo ważnego członka tej rodziny z którym to w przyszłości będzie miał sporo do czynienia. W nowym domu czekała na niego również babcia.

Gorąca linia pomiędzy Mame a Joanną rozgrzana była do czerwoności. Plan przewiezienia go do Słupska opracowany w najdrobniejszych szczegółach, obejmował też pozostawienie w niewiedzy co do daty wyprawy,  dwóch pozostałych ciotek.  – Nie ma mowy -stanowczo i kategorycznie oświadczyła Mame. Jedna niezmotoryzowana nawiedziona, nie mająca jakiegokolwiek pojęcia o zależności pomiędzy czasem a odległością co pięć minut będzie się dopytywać gdzie jesteśmy,  jak długo jeszcze, o której będziemy i dlaczego tak późno. W międzyczasie zasiądzie do komputera, odkryje internetowe mapy i będzie próbowała znaleźć na bank lepszą, krótszą i zdecydowanie szybszą drogę niż obrana przez Mame i Tate. W efekcie pojawić się mogą opcje przez Kraków, Częstochowę,  Gdańsk, czy inny Szczecin. Wszak dwa ostatnie miasta  leżą nad morzem jako i Słupsk leży, więc dlaczego tamtędy nie? Sam widok trasy przez leżący nad morzem Szczecin, do równie blisko morskiego brzegu położonego Słupska uruchamiał u Mame mimowolne skurcze mięśni żuchwy.  Jakiekolwiek ziarna obecne w tym czasie w jej ustach wyszłyby z nich pod postacią idealnie zmielonego pyłu.  Druga gwiazda, co prawda zmotoryzowana acz niecierpliwa, dla odmiany z częstotliwością co dziesięć minut, będzie żądała relacji z drogi, zdjęć małego, na podstawie których stwierdzi że kotek ma za ciasno, zbyt obszernie, słońce świeci pod złym kątem i ma za ciemno, słońce świeci pod dobrym kątem ale zbyt intensywnie, kuweta jest za mała, za duża, ustawiona w złym miejscu….. Na samą myśl o tych przyjemnościach Mame wkraczała na niebezpieczny, około zawałowy grunt. – Im mniej będą wiedziały, tym lepszą będziemy mieli drogę, a już na pewno bezpieczniejszą – powiedziała do Joanny kiedy zastanawiały się czy mówić coś ciotkom, czy narazić się na ewentualne fochy i zgrzytanie zębów. Mame beztrosko uznała, że jak je stać na nowe to niech sobie zgrzytają, a do fochów jest przyzwyczajona i jej nie ruszają. Nie dowiedzą się wcześniej i koniec. Mame będzie prowadzić w tamtą stronę i zamierza mieć w tym celu jasny umysł. Z powrotem będzie zamroczony pochlipywaniem i ewentualne pretensje pominiętych ciotek brutalnie i najzwyczajniej w świcie oleje. Same korzyści.

Z samego rana w sobotę zapakowali odpowiednio przygotowaną lektykę z cennym pasażerem w środku i ruszyli drogą na Poznań. Jak na zamówienie objawił im się na drogę piękny, słoneczny a co najważniejsze nie upalny dzień. Początek sierpnia potrafi wyczyniać w tym kraju równie dziwne co zaskakujące szopki z pogodą, ale w tym akurat dniu stanął na wysokości zadania. Oprawę podróży mieli taką, jakiej ze świecą szukać.  Ze względu na mikro rozmiar kociaka, nie zdecydowali się na zabawę z klatką, a takie zagospodarowanie kontenerka, żeby jak najbardziej zminimalizować kociakowi trudy podróży. Do największego jaki posiadali zapakowali użyte wcześniej piernaty, prowizoryczną, zrobioną z małego kartonika i odpowiednio zabezpieczoną kuwetę, pełno zabawek i zostało jeszcze miejsce na miskę oraz kota.  Nie pozostawało nic, tylko jechać. Przed obwodnicą Poznania poczuli dość mocny smród. Jadąc przez chwilę w milczeniu zastanawiali się, każde z osobna, co to u diaska może być. – Gnojowicę wylali, czy co? – nie wytrzymała Mame. Co tak cuchnie? – zastanawiała się dalej już na głos, uchylając równocześnie okno i marszcząc nos. – Nie otwieraj! – odezwał się gwałtownie Tata. Jak to z dworu, to wszystko będzie w aucie – dodał, ale za późno. Nieprzyjemna woń rodem z nieopróżnianego szamba, rozlała się po wnętrzu.  – Porzygam się – mruknęła Mame i w tym samym czasie za ich plecami rozległo się charakterystycznie i nie do pomylenia z niczym, szuranie żwirkiem, Młody, zdrowy i pełny po porannym obżarstwie koci organizm, wytrzęsiony ponad godzinną jazdą, postanowił wydalić z siebie porządną kupę. – Na litość matki natury, kocie, nie mogłeś strzelić tego klocka za Poznaniem, a nie przed? – Jęknęła Mame, pędząca właśnie obwodnicą Poznania. -Tu się nie ma gdzie zatrzymać, poczekałbyś może do Obornik, za nimi chciałam zrobić postój – Mamrotała pod nosem i na wpół oddechu, bo na cały było zbyt niebezpiecznie.  – Coś Ty jadł? – ciągnęła, modląc się w duchu żeby na zjeździe z eski nie było korka. – To co mu dałaś – dla odmiany przytłumionym przez rękaw bluzy głosem odezwał się Tate. – Trudno – ciągnął. – Przynajmniej wiemy że to nie z zewnątrz, otwieramy na oścież i niech się przewieje. Po kilku minutach które wydawać by się mogły wiecznością, dwie rzeczy zakończyły się równocześnie. Wnętrze samochodu wróciło do normy i wjechali na starą jedenastkę. Stamtąd już rzut beretem do Obornik i szybki postój. Łyk kawy, bułeczka i w drogę. Joanna wprawdzie dzielnie nie przeszkadzała im w drodze i nie  wysyłała żadnych wiadomości, ale ten miły stan rzeczy mógł się w każdej chwili skończyć. Przez dzielące ich niecałe dwieście pięćdziesiąt kilometrów, można już było wyczuć jej zniecierpliwienie. Dokończyli pospiesznie i ruszyli w dalszą drogę. Następny przystanek zaplanowany był za Szczecinkiem.

-Chodź go wyciągniemy, niech rozprostuje łapki – powiedziała Mame do Tate, zjeżdżając z trasy na leśny parking. Ja też z chęcią się przejdę – wyłączyła silnik i z ulgą wyłoniła się z samochodu. – O, moje kości – przeciągnęła się i ruszyła w stronę bagażnika. Napijemy się kawy i napiszę do Joanny że jeszcze sto kilometrów i może zacząć oddychać -uśmiechnęła się i wyciągnęła termos. Tate w tym czasie przygotował kocią miseczkę, nałożył do niej słusznej porcji i wyciągnął kota z kontenerka. Dłuższa przerwa wszystkim wyjdzie na dobre. – To chyba nie jest dobry pomysł – powiedział Tate, kiedy postawiony na trawie mały nie wyraził zainteresowania jedzeniem, za to wyjątkowo chętnie otaczającą go przyrodą. – On zaraz nam spieprzy – przeraził się nie na żarty Tate. – Ja go włożę z powrotem – dodał i pełen obaw co do rozwijanych przez młode kocie osobniki prędkości którym mogli z Mame nie sprostać i bezpiecznie odłożył go do kontenerka. Mame z aprobatą kiwała głową, niezdolna do powiedzenia czegokolwiek, gdyż właśnie wpakowała sobie wieki kęs bułki do ust. Odetchnęli z ulgą. Kotu zmiana się nie spodobała, co zaakcentował głośno, burcząc coś pod nosem. Mame wysłała informację do Joanny że jeszcze sto kilometrów i może już zacząć oddychać. Pokręcili się chwilę po parkingu i ruszyli w dalszą drogę. Następny przystanek – Słupsk.

Zaraz po podjęciu decyzji o adoptowaniu małego przez Joannę, wyskoczyła sprawa jego imienia. Sama Joanna, będąca jeszcze w ciężkim szoku po podjętej właśnie decyzji, nie miała do tego za bardzo głowy i skłaniała się ku neutralnemu na razie Juniorowi, w myśl zasady, że kiedy kociak zaprezentuje swój charakter, wtedy nada mu imię. Mame, z sobie tylko wiadomych powodów upierała się przy Dżejdżeju, a lubińska ciotka, z racji hodowanych na balkonie roznosicieli zarazy i robactwa, rodziną gołębi będących, upierała się donośnie przy Dżordżu. Po nestorze gołębiego rodu, właśnie Dżordżem zwanym. Katowicka ciotka skłaniała się ku każdej z opcji w zależności od tego, której z pozostałych ciotek zamierzała dopiec. Temat przewijał się długo oraz namiętnie i nikt jeszcze nie wiedział, że w przyszłości wszystkie te trzy imiona będą funkcjonowały. Jak na razie, dla matki był Juniorem. Niespodziewanym zaskoczeniem od losu i wyczekiwanym niecierpliwie od kliku dni. Nic innego nie miało teraz znaczenia. Przed czternastą ściskany w ręce przez cały czas telefon w końcu zadzwonił. Tate dał znać że podjeżdżają i Joannę poderwało. Oderwała się od punktu obserwacyjnego na balkonie, wpadła do przedpokoju zrzucając po drodze kapcie i wsuwając stopy w przygotowane wcześniej buty, wypadła jak burza z mieszkania. Tate nie zdążył odłożyć telefonu kiedy była już pod blokiem. Serce waliło jej jak oszalałe i z wrażenia nie byłą pewna czy zaprzestać oddychania do czasu wzięcia Juniora w objęcia, czy też wręcz przeciwnie, nabrać powietrza żeby je z siłą huraganu wypuścić z płuc. Nie zrażony sprzecznymi sygnałami mózg, podtrzymywał niezbędne funkcje życiowe niezdolnej chwilowo do racjonalnego myślenia właścicielki.

– Proszę, masz swoje dziecko – powiedziała Mame do stojącej na szpilkach i rozżarzonych węglach Joanny – Trzymaj – dodała i wręczyła jej uroczyście kontenerek z wiercącym się w środku kotem. Po Joannie ze szczęścia przebiegł dreszcz. Nie bardzo docierało do niej co się dzieje, w pewnej chwili poczuła tylko twardą rączkę od kontenerka, dotarło do niej że trochę to waży i na razie nie była zdolna do większego wysiłku umysłowego. Dzięki temu nie protestowała kiedy Mame zadysponowała ustawienie się do pamiątkowego  zdjęcia, które natychmiast po zrobieniu zamierzała wysłać na grupie pozostającym w błogiej niewiedzy ciotkom i jeszcze szybszym wyłączeniu internetu. Cokolwiek by się nie działo w Katowicach i Lubinie, ona to sobie spokojnie przeczeka. Wracającej do samodzielnego i świadomego oddychania Joannie, było wszystko jedno. W głowie po przejściu myślowego sztormu z błyskawicami i gradobiciem pojawiły się wyraźnie dwie, mocno dominujące myśli. – Jest, jest, nareszcie, przyjechał, moje maleństwo, moje chucherko, mój skarb, przeplatające się z – czy oni będą chcieli wejść? I może coś zjeść a jeszcze na kawę zostać?  Czy pojadą sobie od razu i będę mogła zająć się Juniorem? Niezdolna wciąż do zajęcia w tym temacie stanowiska czekała na rozwój wydarzeń. Firma przewozowa wywiązała się z zadania, ale jej przedstawiciele ani myśleli zapakować się od razu do auta. Joannę w końcu odblokowało. – Chodźcie, chodźcie, zapraszam – powiedziała grzecznie i tuląc czule do piersi kontenerek, ruszyła w stronę bramy. Nieświadomi jej pragnień Mame i Tate ruszyli ochoczo za nią.

-Co za france cholerne, co za ropuchy pokręcone, żeby tak bez nas, żeby takie tajemnice, jak one śmiały – rozlegający się w Katowicach i Lubinie wkurzony bulgot nie zrobił na Mame żadnego wrażenia, gdyż przeczytała to dopiero w drodze powrotnej i to po wcześniejszym zwizytowaniu z Tate Łeby. Być tak blisko morza i nie wpaść z wizytą, nie wchodziło w rachubę. Grzmiące ciotki i tak będą się pieklić, czy przeczyta to wcześniej czy później, nie będzie miało znaczenia. Zadowoleni z udanej wyprawy, ucieszeni szczęściem Joanny ruszyli w drogę powrotną do domu.

Rok Później.

-Zabierz tego dziada, tego demona jednego z tego porządnego domu, albo Ty z nim przeprowadzisz rozmowę wychowawczą, albo ja z wami – przeczytała Joanna smsa od będącej w domu z kotami mamy. Babcia Juniora posiadała na balkonie święty krzak liścia laurowego, notorycznie i z wielkim upodobaniem obgryzany przez rzeczonego demona, który z małego szarego kotka, przeistoczył się w dorodnego, wielkiej urody i lekkiego zeza, popielatego kota. – I to nie jeden liść, to dwa. I jak myślisz, kto ukradł szynkę razem z moją kanapką? – kolejny sms nie pozostawiał Joannie złudzeń na temat tyrady, która czeka na nią w domu. Sama doświadczyła przez ten rok wielu eksplozji jego temperamentu i niewiarygodnie króciutkich drzemek, podczas których z kosmiczną wręcz prędkością ładował baterie. Junior okazał się kotem z galopującym ADHD które z wiekiem nabiera rozpędu i nie zamierza w tym wcieleniu zniknąć. Wszędobylski, ciekawski i wyjątkowo żarłoczny sierściuch, owinął sobie matkę i babcię wokół ogona, a w cichej i spokojnej Zuzie odkrył jej prawdziwą, nie do końca oczekiwaną przez matkę i babcię naturę. Dość  powiedzieć że sprowadził ją na złą drogę, a dalej już samo poszło.

Nie zamieniłabym was na nikogo innego – mówiła czule każdego wieczoru Joanna, podając swoim skarbom kolację. Był to najbardziej elegancki, najbardziej uroczysty koci posiłek w ciągu dnia. Na specjalnie przygotowanych, świeżo umytych miseczkach kładła starannie odmierzone porcje uformowane w zwężające się ku dołowi wałeczki, niczym maźnięte przez kucharza eleganckie porcje sosu, za każdym razem lekko po skosie, u góry miseczki grubszym końcem i za każdym razem przystrojone trzema paseczkami gotowanego kurczaka. Nigdy więcej, nigdy mniej. Zawsze trzema, jak ilość posiadanych kotów. Piękną zastawę, stawianą na specjalnych podstawkach, okraszała śpiewaną w duszy piosenką.

– Mam ja w domu koty trzy, koty trzy

– Tosia, Zuza no i Ty, no i Ty

– Jedzcie dzieci strawę tą, strawę tą

– Pyszczki wytrę wam chustką, wam chustką….

Wasz Kubuś

 

 

 

Artykuł Szary. Junior, Dżejdżej, Dżordż….Część druga, ostatnia. pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/szary-junior-dzejdzej-dzordz-czesc-druga-ostatnia/feed/ 0 Szary. Część pierwsza. https://rozmowyzkotem.pl/szary-czesc-pierwsza/ https://rozmowyzkotem.pl/szary-czesc-pierwsza/#respond Sat, 16 Jul 2022 19:47:00 +0000 https://rozmowyzkotem.pl/?p=1197 -Miau, miiiiiiaaauuuu, mmmmmmiiiau, auuauuuu….. rozległo się wieczorem za oknem. Dokładnie o tej samej porze co wczoraj i przedwczoraj.  I cztery dni temu również. Krzychu miał dość. Tyrał codziennie po dwanaście godzin na budowie, w pełnym słońcu, upale a wczoraj nawet podczas oberwania chmury i miał absolutnie oraz serdecznie dość. – Zamknij ten cholerny ryj – …

Czytaj dalej „Szary. Część pierwsza.”

Artykuł Szary. Część pierwsza. pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> -Miau, miiiiiiaaauuuu, mmmmmmiiiau, auuauuuu….. rozległo się wieczorem za oknem. Dokładnie o tej samej porze co wczoraj i przedwczoraj.  I cztery dni temu również. Krzychu miał dość. Tyrał codziennie po dwanaście godzin na budowie, w pełnym słońcu, upale a wczoraj nawet podczas oberwania chmury i miał absolutnie oraz serdecznie dość. – Zamknij ten cholerny ryj – wrzasnął wściekły w stronę okna. – Niech ktoś uciszy tego pieprzonego kota, bo go dorwę i utopię – wrzeszczał, przepłukując gardło co drugie słowo ciepłym piwem, bo jego żonie nie chciało się go wstawić do lodówki.  – Słyszałeś co mówię?! – ryczał do miauczącego wciąż w krzakach pod jego oknami kota. – Zamknij się, bo cię kurwa utopię! – zerwał się z kanapy, cisnął pustą butelką pod stół i poleciał do stojącej przy drzwiach wejściowych torby w której miał przezornie kupione w drodze z pracy, cudownie zimne, kolejne dwie butelki. Wściekły, trzęsącymi się rękoma wyciągnął jedną, otworzył i wypił duszkiem. Odbiło mu się potężnie, otarł rękawem mokre usta i rozglądnął się za ciepniętymi gdzieś w łazience spodniami. Drące się pod oknem bydlę, miauknęło o jeden raz za dużo.

Na ich osiedlu co rusz kociła się jakaś kotka. Miasto miało gdzieś fakt że od wczesnej wiosny do późnej jesieni następował niepotrzebny wysyp niechcianych kociaków. Małomiasteczkowa mentalność  daleka była od fanaberii „miastowych” z dużych aglomeracji, w których zatrzęsienie fundacji ale przede wszystkim różnej maści domów tymczasowych, najczęściej za własne pieniądze łowiło, kastrowało i za wszelką cenę próbowało ograniczyć dziki rozród kotów. Za dużo niechcianych zwierząt było poupychanych w pękających w szwach domach, za dużo tych na wolności umierało z głodu, chorób i z winy człowieka, żeby pozwolić sobie na taką beztroskę. Tu nikt nie zwracał na to uwagi. Jeden kot w te czy we wte, żadna różnica.

Buszujący po mieszkaniu, mocno już pijany a jeszcze bardziej wściekły Krzychu, szukał swoich spodni. Resztka rozsądku podpowiadała mu, że wyjście w samych i do tego dziurawych gaciach nie jest dobrym pomysłem. Mógłby się przez jakiegoś cholernego pecha natknąć na teściową i nieszczęście gotowe. Teściowa może i nic by mu nie powiedziała, ale jak mu piwo miłe, na bank przekablowałaby swojej córeczce, a ta znowu trułaby mu dupę i kołki na głowie ciosała. Dla swojego własnego spokoju, postanowił się jednak ubrać. Znalazł je w końcu na podłodze w pokoju dzieci, schylił żeby podnieść po czym zaklął siarczyście, gdyż chłopcy zrobili sobie z nogawek tunel dla samochodzików i ruszenie owej konstrukcji poskutkowało przeraźliwym rumorem upadających na podłogę resoraków.  – Kurwa, kurwa, kurwa,  – wydarł się z niemocy i bezsilności Krzychu. Te trzy ulubione słowa Polaków wyrażające więcej niż tysiąc innych słów, miały kluczowe znaczenie dla tego kota i pogrążonej w rozpaczy pewnej dziewczyny , która jak na razie nie miała zielonego pojęcia o rozgrywających się na drugim końcu kraju wydarzeniach, a już na pewno o płaczącym w krzakach jakimś kocie.

-Kotek? Tata, kotek? – usłyszał, łapiący właśnie za klamkę Krzychu  zaspany głos młodszego synka. – Tata, kotek daj, daj – błagalne oczka trzyletniego chłopczyka wlepiły się w twarz ojca. – Daj, daj cem kotka, daj – coraz głośniej  i natarczywiej rozlegało się w mieszkaniu. Krzychu rzucił okiem na stojącego w łóżeczku i trzymającego się szczebelek synka. Trące zaspane oczy i patrzące na niego dziecko było jego cudem. Krzychu nie potrafił i nie chciał mu niczego odmówić. – Tak mały, dostaniesz kotka – ze wściekłej, pałającej żądzą mordu pijanej już furii, przeistoczył się we wciąż pijaną, ale jednak uległą istotę. – Tak synku, tata da Ci kotka – podszedł do łóżeczka, wyciągnął z niego dziecko i mocno przytulił. – Tata Ci niczego nie odmówi – dodał. Postarał się nie słyszeć miauczącego wciąż kota.

-Młody chce kota, załatw to i to szybko – powitał kilka godzin później wracającą z pracy żonę.  – I pospiesz się, on chce tego kotka już. Tylko żeby mi był ładny i srał do swojego kibla – dorzucił, walnął w ubraniu do łóżka i zasnął. Synek dostanie co chce, inaczej ta idiotka dostanie to, na co zasługuje. Rodzicielski obowiązek uznał za spełniony. Renatą wstrząsnęło. Od kilku dni próbowała powstrzymać krewkiego chłopa od zrobienia krzywdy kotu, który co wieczór miauczał przeraźliwie i żałośnie. Znała go wszakże i wiedziała że musi przynieść jak najszybciej jakiegoś do domu i to najlepiej przed jutrzejszym powrotem męża z pracy. Ostatni siniak nie zdążył jeszcze zniknąć i na pewno nie zamierzała oglądać następnego. Zadzwoniła do przyjacióki, umówiła się na rano i poszła spać.

– O mój Boże, jakie to maleństwo – rozczuliła się na widok puchatej kuleczki przyjaciółka Renaty, Basia, wyciągając z krzaków brudnego, pokrwawionego i mocno przestraszonego kota. – Jak ktoś mógł go wyrzucić – jęknęła na jego widok Renata. – To nie musiało tak być – rozsądnie odparła Basia, która posapując lekko, wyłoniła się w dziwnym zgięciu z krzaków. -Dobra, mamy go – złapała wygodniej kota, wyciągnęła wolną ręką paczkę papierosów z kieszeni i podała Renacie. – Odpal mi – zażyczyła sobie i wciągając po chwili z wielką przyjemnością ulubiony dymek, zadała jej bardzo istotne pytanie. – Czy Ty wiesz, jak się tym opiekować, bo ja nie mam pojęcia? Renacie skwaśniała mina. Posiadała ogólne pojęcie o zwierzętach, obie bratowe miały koty i często o nich opowiadały, ale z tak małym w życiu nie miała doświadczenia. – Poradzimy sobie – odparła beztrosko, myśląc tylko o tym, żeby Krzych po powrocie z pracy nie miał się o co czepiać. Chyba najpierw pójdę z nim do weterynarza a potem się zobaczy. Teraz chodź wracamy, muszę pójść po młodego do mamy – zwróciła się do Basi, wzięła kota na ręce i parząc sobie niemiłosiernie nogi pokrzywami, wyszła w końcu z znajdujących się pod domem krzaków. Powątpiewająca w jej zapewniania Basia, ruszyła w milczeniu za nią. Renata, Krzychu i kot pod jednym dachem nie wróżyły w jej odczuciu niczego dobrego. Ale może? Kto wie? Za to kot nie mówił nic. Było mu sucho, ciepło i doskwierał mu tylko przeraźliwy głód, ale postanowił jeszcze trochę wytrzymać. Szósty zmysł podpowiadał mu, że od teraz będzie mu już tylko lepiej.  Nie pomylił się, ale droga do wymarzonego raju posiadała kilka zakrętów i nie było możliwości pójścia na skróty.  Przekalkulował swoją sytuację i uznał że da radę i warto poczekać.

Renata, wbrew obawom przyjaciółki, potrafiła myśleć rozsądnie. Zadzwoniła do mieszkającej w pobliskiej wiosce bratowej pierwszej, dostała namiary na ich weterynarza oraz miliard cennych porad których nie zamierzała nawet zapamiętać i przed pójściem do pilnującej  w dniu  dzisiejszym młodego  mamy, udała się wprost do weterynarza. Na szczęście był blisko. – To chłopak – zawyrokowała pani doktor, zaglądając kotu pod ogon. – Sześć, może siedem tygodni – dodała, sprawdzając mu równocześnie uszy, zęby i oczy.  Uszy w miarę czyste, zęby też, jak się domyje to futerko też wypięknieje…. Nie widzę skąd ta krew, może jakieś wcześniejsze rany….To co? Odrobaczamy, szczepimy i za jakiś do kontroli? – oddała Renacie kota, gotowa sięgać po medykamenty. – Taak….- przeciągle wydobyła z siebie głos Renata. – A ile to będzie kosztowało, bo ja właściwie go tylko znalazłam, to nie moje, ale darł się w krzakach i myślałam że coś mu się stało – wciąż wydłużając zgłoski ciągnęła Renata. Doskonale wiedziała że taki nieplanowany wydatek może zaowocować nowymi siniakami i bliższa była ucieczki z gabinetu, niż zapłaceniu choćby złotówki.  Pani doktor znieruchomiała w połowie wyciągania strzykawki z szuflady. – To miejski kot, tak? – upewniła się profilaktycznie, nie oczekując odpowiedzi. Skoro miejski, to tylko odrobaczamy, posmarujemy płynem na pchły i może wracać skąd przyszedł – dodała i otworzyła inną szufladę. – Gdyby Pani chciała dać mu coś do jedzenia zanim go wypuści, to mleko w proszku jest tanie i się nada – popatrzyła beznamiętnie  na Renatę, smarując równocześnie kotu kark. – To wszystko, do widzenia – dodała po chwili i otwierając przed trzymającą w objęciach kota Renatą drzwi, zaprosiła do gabinetu pacjenta, którego rasa, sztucznie stworzona i modyfikowana przez człowieka, zapewniała wielu gabinetom weterynaryjnym dostatnie życie.  Maleńkie i cierpiące przez bezmyślność  oraz chęć zysku człowieka , między innymi buldożki francuskie, nie miały w tym temacie nic do powiedzenia. Rodziły się, chorowały i cierpiały w milczeniu.

-Kotek, kotek, mama, kotek – piszczał nieprzytomny ze szczęścia, wracający od babci młody po wejściu do domu.  Mała szara kuleczka, która przed chwilą zjadła całą saszetkę kupionego przez Renatę kociego jedzenia, siedziała na środku pokoju i spokojnie myła łapki. Młody na widok kotka oszalał ze szczęścia. Rzucił się do niego, złapał w objęcia i ścisła, całował, i ślinił z całych sił. Renata odetchnęła z ulgą, kotu było wszystko jedno, a wracający do domu Krzych uznał, że małżonka wywiązała się z zadania. Wszytko było tak, jak powinno. Krzychu z zadowoleniem otworzył sobie schłodzone tym razem piwko i zaległ przed telewizorem. Nikt nie truł mu dupy, a to było przecież najważniejsze. Pracuje, zarabia, wystarczy. Następny ranek pokazał mu, że jednak nie. Obudził go płacz młodego, który darł się wniebogłosy, stojąc w swoim łóżeczku i drapiąc niemiłosiernie. Wiszącą na telefonie i próbującą zarejestrować dziecko do lekarza Renatę, zlokalizował w kuchni. Rzut oka na sytuację momentalnie wyjaśnił mu co zaszło. – Kurwa, zabiję to bydlę! – ryknął niczym ranny bawół, przemierzający samotnie afrykańskie sawanny. – Wypierdol tego kota albo wypieprzę go przez okno – ryczał niezmiennie, zwracając się do żony. – Kurwa, idiotko, nie wiedziałaś że dziecko ma uczulenie na kota? – rozdał się przeraźliwie, z niebezpiecznym błyskiem w oku zbliżając się do żony. – Zajebię Was razem, Ciebie i to pieprzone gówno – zwinięta pięść była bliska głowy Renaty, kiedy szczęśliwie w przychodni ktoś podniósł słuchawkę. – Dzień dobry – z mieszaniną strachu i ulgi odezwała się Renata. – Syn ma chyba uczulenie na kota, cały jest w chrostach, drapie się i płacze. Tak, za godzinę? – dobrze, będziemy – odezwała się po chwili i odłożyła telefon. – A skąd miałam wiedzieć? – rzuciła zaczepnie do męża, szczęśliwa że udało się załatwić tak szybko lekarza. – Gówno mnie to obchodzi – odparł wściekły Krzychu i kopnął buszującego w kuchni kota. – Jak wrócę z pracy, ma go nie być – dodał, kopnął drugi raz i wściekły na cały świat oraz tę idiotkę, wyszedł do pracy. Renacie opadły ręce.  Bez chwili namysłu sięgnęła po telefon i wybrała numer drugiej bratowej modląc się w duchu, żeby się udało.

– A ta czego? – z wielką niechęcią pomyślała Mame, widząc przychodzące od szwagierki połączenie. Znowu będzie mi truła, a ja w pracy jestem -z wielką niechęcią odebrała jednak dzwoniący wciąż telefon. – Załatwię to szybko, w pracy jestem, spuszę na drzewo, niech dzwoni wieczorem – dodała w myślach, odbierając. – Nie rozłączaj się, szybko powiem, mam wielki problem z kotem – usłyszała Mame w słuchawce, a słowo kot okazało się tu być kluczowym. Renata wiedziała czym zainteresować szwagierkę żeby ta nie odłożyła słuchawki. – Przyplątał się taki mały, zakrwawiony, u nas nie może zostać, ja nie mam pieniędzy, weterynarz mówiła że trochę ponad miesiąc i on jest sam i mogę go karmić mlekiem w proszku i…. – tyrada Renaty trwała w najlepsze, ale Mame już nie słuchała. Jej percepcja zatrzymała się przy słowach ponad miesiąc i mleko w proszku. – Zamknij się teraz – stanowczym głosem przerwała monolog szwagierki. – Cicho bądź i daj pomyśleć – dorzuciła i nabrała oddechu. – Zrobię u siebie post, dam znać mojej Ewie że mamy sytuację alarmową i zadzwonię do Ciebie jak uda mi się coś załatwić – głosem nie znoszącym sprzeciwu nie dała nabrać Renacie oddechu i rozłączyła się. Bez namysłu wyrzuciła z umysłu sprawy zawodowe i zajęła się tymi naprawdę ważnymi. Karmiony mlekiem w proszku kot nie dawał jej spokoju.

Zarówno Ewa jak i powiadomione trzy ciotki Ropuchami zwane, dostały amoku.  Napisany przez Mame post oczywiście udostępniły, ale też wydzwaniały gdzie tylko się dało, żeby kociemu dziecku znaleźć dom.  Będąca z nimi w ciągłym kontakcie Mame, z pełną premedytacją olewająca sprawy służbowe, dzieliła się co rusz swoimi przemyśleniami i obawami. Największa dotyczyła nieszczęsnego mleka w proszku, które szarpało maminą wątrobę tak, że orzeł od Prometeusza ze wstydu podciął sobie skrzydła. Mame dostała zaćmy oraz klapek na oczach. Wszystko przestało się liczyć, a świat składał się w tym momencie z podawanemu małemu kotku mleka w proszku. Rozrobionego mlekiem krowim. Amok osiągnął apogeum.

Ze wszystkich trzech, jak to je Mame niezbyt czule nazywała ropuszych ciotek, najmniejszy udział w całej akcji szukania domu małemu sierściuchowi miała Joanna. Nie znaczy to wcale, że się nie przejęła, że nie udostępniała czy nie dzwoniła. Skąd! Jej podświadomość, całkowicie ignorując wciąż obecną w sercu żałobę, uznała że czas wrócić do świata i zmarłemu jakiś czas temu Maniusiowi, pozwolić odejść. Jakkolwiek by nie było brutalne, złe czy niesprawiedliwe życie, musiało toczyć się dalej i to od nas będzie zależało w którym to pójdzie kierunku. Maniuś kotem pięknym i najwspanialszym na świecie był i to nie podlega żadnym wątpliwościom. Jego choroba i decyzja o uśpieniu, były dla Joanny jednymi z najtrudniejszych w życiu. Na zewnątrz spokojna i sprawiająca wrażenie nieśmiałej oraz wycofanej osoby Joanna,  w środku płonęła żywym  ogniem uczuć i emocji, które ulokowała w swoich najdroższych na świecie dzieciach. Maniuś, Tosia i Zuza, trzy oczka w głowie, trójka, wydawać by się mogło, wieczna i nie do rozdzielenia. Śmierć Maniusia zburzyła jej ten życiowy fundament i zrozpaczona dziewczyna coraz mocniej pogrążała się w otchłani  i rozpaczy. Nie mogła, nie potrafiła pogodzić się z odejściem Maniusia i wszystko wskazywało na to, że wkroczyła na ścieżkę depresji a co gorsza, nie zamierza z niej zawrócić. Informacja od Mame z załączonym zdjęciem kociego nieszczęścia, zrobiła w jej duszy wyrwę w którą wlał się strumień nadziei i obietnica przyszłego szczęścia. Na razie maleńką, mocno chwiejną i gotową się w każdej chwili zasklepić, ale jednak. Ziarno zostało zasiane, mrok w jej głowie poczuł się zagrożony i od wielu, stanowczo zbyt wielu miesięcy Joanna poczuła, że wciąż może mieć w tym życiu jakiś cel. Odetchnęła głęboko, uroniła wiele łez jak zwykle podczas wspominania Maniusia i sięgając energicznie po telefon zrozumiała, że to jest ten moment i ten czas, które zaważą na jej przyszłym życiu. Nacisnęła ikonkę Messengera i zaczęła pisać.

Gryzący się jej cierpieniem przebywający Za Tęczowym Mostem Maniuś, zatrzymał się w połowie obracania na drugi bok podczas pierwszej  porannej drzemki. Zastygł nasłuchując uważnie, skierował wzrok w sobie tylko widziany punkt, by po chwili z typową dla kotów obojętnością acz wielkim skupieniem, zabrać się za mycie podogona. Jego ukochana mama pogodziła się z jego śmiercią i pozwoliła mu odejść. Ostatni smutek tego wcielenia zniknął. Maniuś mógł rozpocząć przygotowania do kolejnego.  Skończył się myć, wstał, leniwie i powoli przeciągnął i niespiesznie udał w sobie tylko wiadomą stronę. Znalazł się jego następca i mama będzie szczęśliwa. Jego droga dobiegła końca.

Zanim Joanna napisała swą krótką acz znamienną w skutkach wiadomość, Mame również podjęła decyzję. Zadzwoniła do Tate, wyłuszczyła sprawę, kazała po powrocie z pracy odgrzać sobie obiad który na pewno znajduje się w lodówce i którego ma szukać aż znajdzie, z zaciśniętymi zębami wytrzymała do końca pracy, która czasami straszliwie przeszkadza w załatwianiu życiowych spraw i pędząc do domu jak oszalała celem nakarmienia kotów i zabrania kontenerka, skierowała koła swojego Minionka na autostradę. Mleko w proszku ją dobiło i postanowiła za wszelką cenę jak najszybciej zabrać od szwagierki karmionego nim kota. – Słuchajcie, jadę po niego – napisała wychodząc z domu szybką wiadomość do ropuszych ciotek, wrzuciła telefon do torebki i ruszyła na południe. Jak na piekielnej DK8 nie będzie jakiegoś wypadku czy innej katastrofy, za półtorej godziny dotrze na miejsce. Włączyła sobie płytę ukochanego Kultu i wydobywając z siebie dźwięki, w swoim mniemaniu przewyższające nie tylko Marię Callas, ale i samego Pavarottiego, oznajmiała światu i innym użytkownikom drogi iż Czarne Słońca oraz Knajpę Morderców da się śpiewać nie posiadając za grosz słuchu. Krótką, wręcz lakoniczną informację od Joanny, wraz z miliardem komentarzy dwóch pozostałych przedstawicielek płazowatych, przeczytała mając już kota w objęciach.

– Ja go wezmę – napisała Joanna i wraz z naciśnięciem przycisku wyślij, wysłała też w diabły kamień ciążący jej na sercu. – Wezmę, – dodała na głos do siedzących z nią w pokoju Tosi i Zuzy. Będziecie miały braciszka – wymruczała w futerko Tosi, które nie wiedzieć jakim sposobem z fotela przemieściło się w jej objęcia. – Tak, małego, szarego, pięknego braciszka – zacałowywała nieprzytomnie Tosię, która z miną cierpiętnicy czekała aż matce skończy się oddech i nadejdzie okazja żeby z tychże objęć uciec i porządnie się umyć. Joanna jednak sama z siebie uwolniła kotkę i chwyciła za telefon. Czekała na wieści od Mame. Miały wszak tyle do omówienia….

CDN….

Wasz Kubuś.

 

 

Artykuł Szary. Część pierwsza. pochodzi z serwisu Rozmowy z Kotem.

]]> https://rozmowyzkotem.pl/szary-czesc-pierwsza/feed/ 0