Przemierzający podczas jednej ze swych niezliczonych wędrówek świat, Prakot, natknął się pewnego razu na puszczę. Nie byłaby to pierwsza, ni ostatnia którą zobaczył, ale w tej coś przykuło jego uwagę. Prastary, starszy nawet od niego potężny bór skrywał w sobie jakąś tajemnicę, która wprawiała końcówkę jego ogona w elektryzujący, mimowolny ruch, niczym ruch liści w bezwietrzny dzień. Stare, dostojne dęby, przetykane nie mniej sędziwymi jesionami, wśród których dumnie prężyły się brunatno – szare wiązy, nie ustępujące niczym dwóm pozostałym rodzajom drzew, szumiały cicho acz potężnie o tylko sobie wiadomych sprawach. Zaintrygowały go. Postanowił udać się do Matki Natury i popytać ją o tę puszczę. Czuł, że ma ona związek z czymś ważnym.
